( 495 ) 
TWEEDE ZANG. 
Het volk aan den voet van ’t gebergte. 
Mozes. 
Stemmen stijgt, stijgt op in de eenzaamheid. 
Klinkt, klinkt Israëls bazuinen, klinkt ! 
Kniclt, o kindren, voor des Heeren Majesteit, 
Zingt den Heere, kindren, zingt! 
Voordrager. 
En van °t gewijde lam stroomt op den outer, bloed. 
En plotsling kleurt de lucht zich met cen vlammenvlocd ; 
En de aarde dreunt en trilt; orkanen huilen, 
Op `t bevend bang gebergt komt de Eewge schuilen. 
; Seaia Vrouwen, 
 Glanze Ha 
L Siral nde oneindige macht ! Hoelange, zonder kracht, 
e i i . E . 
aw ve “Fe slidelonshoid … . Geklemd in wee en schand. 
olk lie < 3 
ou à stgeknield voor uw kracht, | Ach, vlockten onze mans, 
oor uw scheppende woord Ach, weenden onze kindren? 
t Volk dat u, Mannen., 
Heer, thans behoort. 
Uw stemme stak in ons 
En hoop en moed in brand.. 
Wij durfden onze ramp, 
Ons lastig lijden lindren. 
Mozes. 
Glanzend door ‘t ecuwige rond, 
Stralend oncindig cn waar ! 
| 
; 
| 
| 
| 
| 
| 
