20 



Genus Colymbus Linnaeus. 



Linnaeus, Syst. Nat. ed. X, 1758, p. 135. 



De type van het genus Colymbus is de parelduiker, Colymbus arcticus. De kenmer- 

 ken voor dit geslacht zijn dezelfde als voor de familie genoemd. De zeeduikers zijn 

 bewoners van het noordelijk halfrond, die in de oude wereld in den winter tot de kusten 

 van Algiers en aan die van de Zwarte en Kaspische zee zijn waargenomen. Van de 

 vier in ons werelddeel voorkomende soorten zijn er drie in ons land waargenomen, 

 uitsluitend op den trek en als wintergasten. 



Tabel ter bepaling der soorten. 



1. snavellengte, gemeten van de voorhoofdsbevedering tot de punt, 70 mm. 

 of meer, achter de neusgaten meer dan 20 mm. hoog, vleugellengte 340 



mm. of meer C. immer. 



snavellengte minder dan 70 mm., achter de neusgaten minder dan 20 

 mm. hoog, vleugellengte hoogstens 335 mm 2. 



2. snavel recht, niet opwaarts gebogen; bovenzijde ongevlekt of meer 



groote witte vlekken op de schoudervederen , . . C. arcticus. 



snavel zwak opwaarts gebogen ; bovenzijde met kleine witte vlekjes 



bezaaid C. stellatus. 



Colymbus immer is de grootste der bij ons voorkomende soorten ; hij is gemakkelijk 

 te herkennen aan zijne grootte, vleugellengte meer dan 340 mm., en aan zijn zwaren 

 snavel. Kleine voorwerpen van C. arcticus zijn van gelijke grootte als C stellatus; be- 

 halve aan den steeds opwaarts gebogen snavel is deze laatste in het winterkleed ge- 

 makkelijk te herkennen aan de talrijke witte vlekjes, waarmede de rugzijde bezaaid is. 

 Een vierde in Europa voorkomende soort, echter nog niet in Nederland waargenomen, 

 is Colymbus adamsii Gray ; deze gelijkt in grootte en kleur zeer op C immer, is echter 

 steeds te kennen aan den langeren, in eiken leeftijd geelwitten, en meer rechteren 

 snavel. Deze soort bewoont het hooge noorden van Azië en Amerika en is in den winter 

 waargenomen in Scandinavië, Engeland, zelfs in Oostenrijk en Italië, zoodat de moge- 

 lijkheid bestaat, dat zij ook in ons land waargenomen wordt. 



De zeeduikers leggen hun prachtkleed in het voorjaar aan en zijn in Mei veelal vol- 

 komen uitgekleurd. Zij dragen dit prachtkleed tot in Augustus en leggen dan hun 

 winterkleed aan, dat in September voltooid is. Sommige voorwerpen schijnen uit dit 

 kleed weer spoedig in het prachtkleed over te gaan, daar men soms in November en 

 December reeds volkomen uitgekleurde exemplaren aantreft. Andere voorwerpen 

 dragen in April en Mei soms nog geheel of gedeeltelijk hun winterkleed. 



