so FAMILIE SULIDAE — ROTSPELIKANEN. 



aan. Het boven beschreven jeugdkleed is aan het eind van het eerste levensjaar aan 

 kop, hals en onderzijde reeds gedeeltelijk wit geworden, terwijl de rug- en schouder- 

 vederen, alsmede de vleugeldekvederen bijna geheel zwart zijn, slechts met enkele 

 witte vlekken. In den loop van het tweede jaar worden kop, hals en onderzijde steeds 

 witter en beginnen er tusschen de zwarte vederen op de vleugels en op den rug steeds 

 meer witte te voorschijn te komen. In den loop van het derde jaar is het volkomen 

 kleed geheel aangelegd. Het laatste deel van het onvolkomen kleed, dat geruid wordt, 

 is de staart, zoodat men soms voorwerpen in het volkomen kleed aantreft, waarvan 

 echter de staartpennen nog zwart zijn. 



Voorkomen en levenswijze. De Jan van Gent wordt na stormachtig weder 

 niet zelden op onze kust aangetroffen, voornamelijk in het winterhalfjaar; zomerwaar- 

 nemingen behooren tot de zeldzaamheden. Oude voorwerpen worden hier het meest 

 gevonden, jonge minder, voorwerpen in overgangskleed uiterst zelden. Wanneer de 

 dieren op de kust bemachtigd worden, zijn zij veelal in uitgeputten toestand, echter zijn 

 in den winter een eind van de kust verwijderd, meestal voor de zeegaten, Jan van Gen- 

 ten niet zelden in volkomen normalen toestand te vinden. De Jan van Gent bewoont 

 het noordelijk deel van den Atlantischen oceaan en komt slechts op een beperkt aan- 

 tal plaatsen in kolonies broedend voor, waarvan enkele weliswaar vele duizenden 

 broedparen bevatten. De broedplaatsen zijn steeds kleine steile rotseilanden in zee ge- 

 legen en moeilijk te bereiken; bij IJsland zijn er drie of vier bekend, op de Faröer één, in 

 Groot-Britannië en Ierland tien en in Noord- Amerika in de St. Lawrence-baai drie. Een 

 van de meest bekende broedplaatsen in het Britsche rijk is de Bass Rock in de Firth of 

 Forth aan de oostkust van Schotland, waar ruim 3000 paren broeden; de andere broed- 

 plaatsen zijn aan den westkant van het rijk gelegen en zijn : Suliskerry, ten westen van 

 de Orkaden, Sulisgeir ten noorden van de Hebriden, 3 eilanden van de St. Kildagroep, 

 Ailsa Craig in den mond van de Firth of Clyde, Grassholm bij de kust van Wales en de 

 Buil Rock en de Skelligs bij de zuidwestkust van Ierland, waarvan die van de St. Kilda 

 groep en van de Skelligs de meest bevolkte zijn. Slechts toevallig komt deze soort aan 

 de kust van Groenland voor, en in den winter ook langs de kusten van den Atlantischen 

 oceaan zuidelijk tot de Canarische eilanden en de golf van Mexico. In de Oostzee en in 

 de Middellandsche zee vertoont zij zich zeer zelden. De Jan van Gent verschijnt in 

 April op de broedplaatsen. De nesten, die dicht bijeen liggen, worden gemaakt van 

 zeewier, droog gras en andere planten, welk materiaal tijdens het broeden nog steeds 

 aan het nest toegevoegd wordt. Elk legsel bestaat slechts uit één ei, dat in zes weken 

 door de ouden uitgebroed wordt. De eieren zijn lichtgroen met een witte kalklaag be- 

 dekt, tamelijk langwerpig van vorm, en 73,3 — 86 mm. lang en 47,9 — 52 mm. breed. 

 Bij het broeden bedekt de vogel het ei met een van de pooten en spreidt de andere 

 daarover uit en laat dan borst en buik op het nest rusten; een kale broedvlek, zooals vele 

 vogels in den broedtijd bezitten, mist de Jan van Gent. Het pas uit het ei gekomen jong 

 is naakt en zwartgrijs van kleur; spoedig wordt het bedekt met een dicht wit dons- 



