FAMILIE ANATIDAE — ZWANEN, GANZEN EN EENDEN. I23 



Voorkomen en levenswijze. Deze ganssoort is tot heden slechts door eenige 

 waarnemers in den wilden staat in ons land gezien, zonder dat het gelukt is voor een 

 verzameling een voorwerp als bewijsstuk te bemachtigen. Daar deze soort, zoowel in 

 het jeugdkleed als in het volkomen kleed, zeer kenbaar is, geven een paar der gevallen 

 van voorkomen, door Albarda vermeld in zijne ornithologische overzichten, voldoende 

 zekerheid om de sneeuwgans onder de in Nederland waargenomen vogels op te 

 nemen. Aangaande het voorkomen van deze soort schreef Albarda in 1892 o.a. het 

 volgende (Tijdschr. ned. dierk. ver. 2 de ser. III, 1890 — '92, p. 202): „Van nu wijlen den 

 Heer Koller vernam ik, dat hij, jaren geleden, eene vlucht van negen dezer vogels, 

 nabij Amsterdam, over het Y had zien trekken, en een wildhandelaar, te Leeuwarden, 

 verzekerde mij, toen ik hem de soort eenigszins aanduidde, dat hij, eenige jaren ge- 

 leden, zulk een vogel met andere ganzen had ontvangen. Te oordeelen naar de nauw- 

 keurige beschrijving, welke hij en zijn knecht, ieder afzonderlijk ondervraagd, er van 

 wisten te geven, twijfel ik niet aan de juistheid van dit feit." Verder vermeldt Albarda 

 een mededeeling van den Heer F. E. Blaauw te 's Graveland, dat diens pluimgraaf, 

 iemand die de soort goed van nabij kende, in November en December 1891 op de 

 gemeente- weide te Naarden 4 sneeuwganzen had waargenomen. Omtrent dit geval 

 zegt hij o.a. (l.c. p. 203): „Deze had de vogels voor het eerst gezien op den i7 en 

 November en die, ongeveer eene maand lang, bijna iederen dag waargenomen. Ge- 

 woonlijk kon hij die tot op schotsafstand naderen, doch enkele malen kwam hij er veel 

 nader bij, wanneer hij zich door een aarden wal kon dekken. Zij waren alle vier 

 sneeuwwit en dus oude vogels. De kleur van den bek en de pooten konde hij goed 

 onderscheiden. De zwarte uiteinden hunner groote slagpennen vielen zeer in het oog/' 

 Uit een en ander blijkt duidelijk, dat de waargenomen vogels sneeuwganzen geweest 

 zijn, hetgeen ongetwijfeld ook het geval geweest is met de ganzen, die 14 Februari 

 1895 bij Lisse en 1 Maart 1895 bij Hempens (Fr.) werden gezien (Albarda, Tijdschr. 

 ned. dierk. ver. 2 de ser. V, 1898, p. 7) en de beide voorwerpen, die een ganzenvanger 

 te Garijp (Fr.) in October 1896 nabij het net had, zonder ze echter te kunnen vangen 

 (Albarda, Aves neerl. 1897, p. 97). De sneeuwgans broedt op de toendra's, in het 

 noorden van Siberië, oostelijk van de Lena, en in het noorden van westelijk Noord- 

 Amerika; in den winter trekt zij zuidelijk tot Japan, midden- Azië, af en toe tot Europa, 

 waar zij als zeldzame verschijning is waargenomen in Noorwegen, Duitschland, het 

 Britsche rijk, Frankrijk, tot in het zuiden van Rusland en Griekenland, en verder in 

 Amerika tot Mexico; ook op de Sandwich-eilanden is een voorwerp van deze soort 

 geschoten. De sneeuwganzen, die in het oosten van Noord-Amerika, in Groenland en 

 in Ellesmere-land, broeden, schijnen tot een standvastig grooteren vorm, Anser hyper- 

 boreus nivalis (Forster), te behooren, waarvan de vleugellengte en vooral de snavel- 

 lengte grooter zijn dan die bij de sneeuwgans vermeld; deze grootere vorm trekt in 

 den winter zuidelijk tot Cuba, Portorico en Jamaica, en zou ook éénmaal in Ierland zijn 

 geschoten. De broedtijd van de sneeuwgans valt in Juni; de nesten worden gemaakt 

 in de nabijheid van de zee, van rivieren of meren, en bestaan uit een kuiltje in den 



