FAMILIE ANATIDAE — ZWANEN, GANZEN EN EENDEN. 135 



voorste gedeelte van den buik bruingrijs, alle vederen vaal gerand; achterste gedeelte 

 van den buik en streek rond den anus wit; vleugels en staart als bij de ouden, middelste 

 boven vleugeldekvederen en staartpennen echter smaller en vuil geelwit gerand. Iris 

 donkerbruin, naakte ooglid geelachtig rood; snavel bleek vleeschkleurig, punt grijs; 

 pooten bleek oranjegeel. 



In het tweede jaar is het wit rond den snavel door een smallen band aangeduid en 

 beginnen de zwarte vlekken aan de onderzijde zichtbaar te worden; in het derdejaar 

 is de dwerggans in het volkomen kleed. 



Voorkomen en levenswijze. De dwerggans wordt af en toe in het winterhalf- 

 jaar in ons land waargenomen, doch steeds in klein aantal; zij behoort na de roodhals- 

 gans tot onze zeldzaamste ganssoorten. Het broedgebied van de dwerggans strekt zich 

 uit over Lapland, Finmarken, het Kanin-schiereiland, Nova Zembla en het noorden van 

 Siberië tot Kamsjatka; in den winter vertoont zij zich in gering aantal in westelijk 

 en zuidelijk Europa, in groot aantal aan de Zwarte en aan de Kaspische zee, en is 

 verder waargenomen in Egypte, Perzië, Engelsch-Indië, Zuid-China, Mongolië en 

 Japan. Zij bouwt haar nest bij rivieren en meren op de wijze van haar geslachtge- 

 nooten en legt 6 tot 8 eieren, in uiterlijk op die van de vorige soorten gelijkende, doch 

 kleiner van afmetingen, volgens Rey 69—81,25 mm. lang en 43 -52 mm. breed. De 

 jongen in donskleed zijn donker grauwbruin op de bovenzijde en groenachtig geel op 

 de onderzijde en aan het voorhoofd, met een grauwzwarte streep boven de oogen. De 

 dwerggans gelijkt in levenswijze op de andere ganssoorten, schijnt echter minder 

 schuw en ook minder luidruchtig te zijn. 



