FAMILIE ANATIDAE — ZWANEN, GANZEN EN EENDEN. I 6 I 



breedte, gemeten aan 70 exemplaren uit ons land. De broedtijd duurt ongeveer 4 weken. 

 Zoo spoedig de kuikens droog zijn, worden zij door de moeder, soms over een grooten 

 afstand, naar het naastbijzijnde water geleid; die, welke in hoog liggende nesten zijn 

 uitgebroed, schijnen zich gewoon op den grond te laten vallen, waarbij het dikke dons- 

 kleed de diertjes voor letsel bewaard. Zij verstaan direct de kunst van zwemmen, 

 groeien spoedig onder de zorg van de moeder op en zijn na twee maanden in staat te 

 vliegen. Het voedsel van de wilde eend is zoowel van dierlijken als van plantaardigen 

 aard, insecten, wormen, schelpdieren, schaaldieren, kikkers, visschen, vischkuit, water- 

 planten, vooral eendenkroos, zachte deelen van landplanten, zoowel bladeren als wor- 

 tels, verder zaden, als eikels, granen enz. Zij duiken niet om het voedsel van den bodem 

 te halen; om met den snavel den bodem te bereiken staan zij in ondiep water dikwijls 

 in loodrechten stand in het water, waarbij alleen het achterdeel van het lichaam boven 

 water uitsteekt. 



Het slib van den bodem en van de waterkanten bevat voor haar steeds een massa voed- 

 seldeeltjes, die zij door het eigenaardige zeeftoestel, gevormd door de hoornlamellen van 

 de snavelranden, geschikt bemachtigen kan en waarbij zij het welbekende slobberende 

 leven maakt. Voornamelijk tegen den avond en 's nachts is zij in de weer en slaapt, 

 waar zij niet gestoord wordt, een groot deel van den dag. De vlucht van de wilde eend 

 is snel met krachtige, suizende vleugelslagen; op den trek vliegen zij in een lange schuine 

 lijn achter elkander of in een stompen, ongelijkbeenigenV-vorm, overigens zonder eenige 

 regelmaat dooreen. Hebben in den winter en in het voorjaar de paartjes zich eenmaal 

 afgescheiden, dan vliegt de waard in den regel achter de eend. Op het land beweegt 

 zij zich tamelijk snel, ofschoon haar gang waggelend is; zij zwemt weinig diep in het 

 water liggende en duikt niet dan in nood. Haar stemgeluid is het bekende kwaken, dat 

 bij den waard zachter en meer schor van toon is dan bij de eend, en dat deze het ge- 

 heele jaar, uitgenomen den broedtijd laat hooren; bovendien beschikt de waard nog 

 over een zacht, eenigszins fluitend geluid. Van de zintuigen is het gezicht minder hoog 

 ontwikkeld dan het gehoor en dan de reuk, die vooral een groote rol speelt, een feit 

 dat aan de kooilieden reeds lang bekend is. Na den broedtijd en op den trek verzamelen 

 de wilde eenden zich tot groote vluchten, waarbij zich niet zelden troepen van andere 

 z wemeenden voegen, die zich echter steeds eenigszins afgescheiden houden. In den 

 winter bezoekt zij ook de zeekust, vooral de mondingen der rivieren en de zeegaten. 

 Herhaaldelijk zijn in ons land bastaarden van de wilde eend met andere zwemeenden ge- 

 vangen, het talrijkst bastaarden met den pijlstaart, verder ook met de smient, de krak- 

 eend, den wintertaling en de slobeend; van deze bastaarden, waarin kenmerken van de 

 beide ouders terug te vinden zijn, zijn voor verreweg het meerendeel mannelijke exem- 

 plaren bekend, hetgeen verklaard moet worden door het feit, dat bij vrouwelijke exem- 

 plaren minder scherp de verschillende kenmerken te zien zijn. Het is niet onwaarschijn- 

 lijk, dat het bedrijf der eendenkooien voor de vorming van bastaarden bevorderlijk is. 



21 



