FAMILIE ANATID AE — ZWANEN, GANZEN EN EENDEN. 1 67 



Deze Noordamerikaansche vorm is driemaal in Engeland geschoten. De wintertaling 

 broedt bij ons in de maand Mei en maakt zijn nest, dat op dat van andere eenden ge- 

 lijkt, op den grond tusschen gras, biezen of struikgewas, of aan den voet van wilge- 

 boomen, in moerassige streken. Het legsel bestaat uit 8 tot 11 geelachtig witte, soms 

 eenigszins groen getinte eieren, die in vorm en in uiterlijk van de schaal volkomen op 

 andere eendeneieren gelijken; de afmetingen zijn, bij 35 inlandsche voorwerpen, lengte 

 42 — 48,25 mm. en breedte 29,5 — 34,25 mm. Het zich in het nest bevindende dons is 

 donkerbruin en bijna effen van kleur. De eieren worden in ongeveer 3 weken door het 

 wijfje uitgebroed, waarna de kuikens door beide ouders geleid worden, althans in de 

 eerste weken van hun leven. De waard komt echter spoedig in de rui en laat dan de 

 verdere zorg voor de opvoeding aan het wijfje over. De aard van het voedsel is dezelfde 

 als voor de wilde eend opgegeven, met welke soort de wintertaling ook in levenswijze 

 overeenstemt. Hij is over het geheel minder schuw dan de vorige soorten. Zijn vlucht 

 is sneller dan die van de wilde eend en geschiedt zonder eenig geruisch. Het geluid, dat 

 de wintertaling laat hooren, is een helder, tamelijk zacht kwaken, terwijl de lokroep 

 van de beide seksen tamelijk schel is en ongeveer met het woord kriek weergegeven 

 kan worden. Gelijk andere eenden trekt hij hoofdzakelijk des nachts en schoolt in den 

 trektijd en in den winter soms tot enorm groote vluchten samen. De wintertaling paart 

 soms met andere eendsoorten ; in ons land zijn enkele malen bastaarden gevangen die 

 kenmerken van hem en van de wilde eend, van hern en van den pijlstaart of van hem 

 en van de smient bezitten. 



