FAMILIE ANATIDAE - ZWANEN, GANZEN EN EENDEN. 2I o 



o 



benedenhals, voorste gedeelte van de borst, zijden van het lichaam, achterste gedeelte 

 van den buik, anaalstreek en geheele verdere bovenzijde donkerbruin, vederen van 

 borst, borstzijden, rug, schouders en zijden met min of meer duidelijke lichter bruine of 

 vaal geelbruine randen; oorstreek, wangen, kin, keel, voorhals en zijden van boven- 

 en middenhals licht bruingrijs; benedenborst en buik licht grijsb ruin tot donkerbruin; 

 slagpennen donkerbruin met bruingrijze binnenvlag en bruinzwarte punten; kleine 

 slagpennen bruin met smalle, onduidelijke bruingrijze eindzoomen; onderdekvederen 

 van den vleugel bruin, onderdekvederen van de groote slagpennen grijsachtig; staart 

 donkerbruin. Iris donkerbruin; snavel zonder knobbel aan de basis, geheel zwart, soms 

 echter eenige olijfgele vlekjes tusschen de neusgaten, die van binnen oranjegeel zijn ; 

 pooten olijf bruin, vliezen zwart. Vleugel 211—227, staart 79 — 94, snavel 42 — 46, loop- 

 been 41—44 mm. 



Jeugdkleed. Gelijkende op dat van het oude?; vederen van de onderzijde grijswit 

 met bruingrijs geband; over het geheel valer. Iris bruingrijs; snavel zwart, naar achteren 

 toe vaalgrauw; pooten geelachtig olijf bruin, zwemvliezen zwart. 



Voorkomen en levenswijze. De zwarte zee-eend is het geheele jaar door aan 

 onze kust aan te treffen, zonder hier te broeden. Van September tot Mei is zij zeer tal- 

 rijk en in groote vluchten langs de kust, in de zeegaten en op de wadden, soms ook op 

 de binnenwateren in enkele exemplaren, waar te nemen. In den zomer worden geregeld 

 grootere of kleinere vluchten langs de kust geobserveerd. De zwarte zee-eend broedt 

 op IJsland, in Scandinavië, Schotland, Ierland, Finland, Lapland, Noord-Rusland, op 

 Nova Zembla, Spitsbergen en in Noord-Siberië tot het Taimyr-schiereiland en wordt 

 in den winter waargenomen tot in de Middellandsche, de Zwarte en de Kaspische zee. 

 In Noord- Amerika wordt zij vervangen door de nauwverwante Oidemia nigra ameri- 

 cana Swainson, die zich door een aan de punt een weinig opgebogenen snavel en door 

 een lageren, zich meer naar voren uitstrekkende^ geheel gelen, aan de zijden rooden 

 knobbel onderscheidt. De zwarte zee-eend broedt aan zoetwatermeren, niet ver van de 

 zeekust en maakt haar nest dicht bij het water tusschen steenen of planten. Het bevat 

 in Juni ongeveer 8 eieren, bleek geelachtig grijsbruin, 61,5 — 70 mm. lang en 44—46 

 mm. breed, omgeven door donkerbruin dons met onduidelijke lichte vlekken. De dons- 

 jongen zijn van boven donkerbruin, evenzoo op de borst; kin en keel zijn bruingrijs en 

 de onderzijde grijsbruin. Het <?, dat bij deze soort geen bepaald zomerkleed aanlegt, be- 

 kommert zich niet om de jongen. Op het land is de zwarte zee-eend zeer onbeholpen, 

 maar des te behendiger in het water. Haar voedsel, dat zij steeds duikend bemachtigt, 

 bestaat hoofdzakelijk uit schelpdieren, daarnaast ook andere waterdieren en planten- 

 kost. Zij vliegt snel en meestal laag over het water en, wanneer er meerdere bij elkaar 

 zijn, in een scheeve lijn achter elkaar. Haar stemgeluid is diep kraaiachtig, maar het 6 

 laat in den paartijd een fluitend geluid hooren. 



