36 



takjes opneemt uit het blaasscheil en ]\.et ligamentum Sïis^ensorium hejoatis , 

 en zich in de porta hèpatis begeeft. 1) 



Achter de ingewanden zijn de longen, als gelijkelijk ontwikkelde, 

 lange zakken gelegen, welke grootendeels aan darmscheilen opgehan-- 

 gen, tot zeer laag reiken; nog meer naar achteren vindt men de 

 organa uro-genitalia liggen. 



Boven de lever ziet men een gewelf, dat op het eerste gezigt kan 

 doen denken aan een spierachtig diapliragma , overeenkomende met dat 

 der zoogdieren; bij nader onderzoek blijkt het echter dat deze over- 

 eenkomst slechts schijnbaar is, en veroorzaakt wordt, door dat het 

 peritoneum , als gesloten zak, van boven is vastgehecht aan de hooger 

 gelegene deelen. 



Het hart is in de middellijn, vóór den slokdarm gelegen, en door 

 een pericardium omkleed; boven hetzelve liggen de luchtpijp en de 

 twee bronchi; deze rusten op twee dikke spiermassa's, welke van de 

 rugwervels, de ribben en den zijdelingschen spierkoker ontspringen , en 

 zich naar boven begeven om zich vast te hechten aan de achterste 

 hoornen van het tongbeen. 2) Behalve deze zijn er nog twee dunne 

 spiertjes geschoven tusschen het pericardium en de ondervlakte van den 

 slokdarm, welke ontspringen van de luchtpijp en schuins naar boven 

 en eenigzins naar buiten opklimmen , om zich vast te hechten aan de 

 voorste hoornen van het tongbeen. 



Het pericardium ligt dus onmiddellijk tegen het peritoneum. aan, 

 zonder tusschenliggende spierbundels; meer naar de zijden schijnen 

 echter van de zijdelingsche spieren, die het hart tusschen zich hebben, 

 wel eenige spierbundels af te gaan, welke een analogon vormen met 

 het diapliragma der vogels. 



1) Zie onder pag. éS bij de beschrijving van het vaatstelsel. 



2) Zie over deze spier, {niusc. cerato-ki/oïdeus) bl. 30 bij de beschrijving der spieren, en 

 andere deelen aan de onderzijde van den kop gelegen. 



De inrigting dezer ademhalingspieren komt zeer veel overeen met die bij Lepidosireri para- 

 doxa; zie Vrolik, Het leven en maaksel der dieren III p. 203 j — hare vperkingswijze is ta- 

 melijk duister. 



% 



">*': 



