10 



geven, wordende eindelijk de rij met een aantal van 24 staart wervelen 

 besloten. 



De wervelligchamen bestaan uit eenen beenigen eenigzius zandlooper- 

 vormigen koker , welke in het midden , binnen deze corticale omgeving , 

 met zacht kraakbeen gevuld is (overblijfsel der Chorda dorsalis) , in welks 

 midden eene, ofschoon niet doorloopende holte van V" ruimte wordt 

 aangetroffen. Deze holten vormen, met den omgevenden bandtoestel, de 

 bewegelijke vereeniging der wervelligchamen. 



De gedaante der wervels is langwerpig rond , in het midden 

 wederszijds eenigzins plat gedrukt, waardoor aan de onderzijde eene 

 kamvormige lijn op de ruggegraat wordt teweeggebragt , aan den grond 

 waarvan één of twee gaatjes, in het wervelkanaal doordringend, worden 

 opgemerkt. Naarmate de wervels meer naar achteren gelegen zijn, 

 wordt deze kam breeder, tot hij op den eersten bekken wervel , eene ver- 

 deeling in twee kamvormige lijnen ondergaat, op den tweeden bekken- 

 wervel eene wezentlijke splijting vertoont, en op den derden niet alleen 

 gespleten , maar aan den achtersten hoek dier splijting geheel van het 

 been afgeligt is, en de splijtingsopening met de vergroote zijdelingsche 

 openingen aan de basis van het kamvormige uitsteeksel zamenhangt; 

 waardoor deze kam als bij opvolging van eene eenvoudige lijnvormige 

 verhevenheid tot eene, door twee lange haemapophyses gedragen wor- 

 dende haemaspina overgaat. 



De schuinsche of gewrichts-uitsteeksels {zygapophyses) hebben bij allen 

 dezelfde rigting; zij zijn schuins naar onder en boven en naar binnen 

 en buiten gekeerd. De doornvormige uitsteeksels loopen verticaal en staan 

 dus ook op gelijke afstanden van elkander als de overige werveldeelen. 

 Aan het voorste gedeelte der ruggegraat ontbreken zij , als zelfstandige 

 steeksels , geheel en al , en lossen zij zich op in eene scherpe kamvormige 

 lijn , hetgeen voor eene groote streek van de ruggegraat aan de boven- 

 en ondervlakte, of die van de ligchamen en van de bogen der wervels, 

 een gelijksoortig aanzien geeft. 



Eerst aan den vijfden of zesden vóór het bekken liggenden wervel, 

 vangt een duidelijk, later een ondiep gespleten, processus spinosus aan,, 



