vom 28. Ctoher 1875, 601 



nifi per absoluta intelligantur. Nam circalum quidem vel potius 



adumbrationem qiiandam circuli a senfibus accipimus, iieque enim 



unquam affeverare licet, exactam hujusmodi figuram in rebus no- 



bis fuisse objectam aut imaginatione designatam; hoc tarnen quic- 



quid est, vel affine quiddam, occafionem praebet intellectui veram 



Circuli notionem indagandi, quam ubi attigit, manifeste in ea quan- 



dam extenfionis limitationem videt adeoque circuli notionem ab ex- 



tenfionis notione variata pendere deprehendit. Unde porro cogno- 



scimus, limitata ab absolutis, imperfecta a perfectis habere quod 



sunt, non minus quam quod intelliguntur, atque adeo non per se 



sed ab alio effe. 



Ex his etiam consequens est sub- 



, , .1, T . [omnis rerum bonitas 



stantiae, absolutam illam de qua amtur . v ^ i * +• 



' ^ ^ immediata substantiae 



naturam in se habentis, emanatione cae- absolute perfectae parti- 

 teras res in se habere eandem naturam cipatione constat, quam 

 sed limitatam; atque ita res substantiae Deum vocamus; nee ta- 



, • , r; . , cc men res sunt partes 



omnipraesentis beneiicio extensas eile, -p. --i 



omnipotentis participatione vim actricem 



accipere, idemque in caeteris locum habere; et est quaedani, ut 

 alibi ostendimus, intima et plane mirabilis connexio omnium inter 

 se substantiarum, quam facit communis dependentia a substantia per- 

 fecta. Caeterum et antiqui sapientes aliquid hujus veritatis animadver- 

 terunt, tametfi fortaffe neque omnia attigerint neque omnia quae atti- 

 gere satis emendate explicarint. Nam praeterquam quod in rebus ma- 

 terialibus per se sumtis, cum fluxa earum natura sit, nihil substantiale 

 existere animadverterunt, etiam illud praeclare viderunt, res existere 

 participatione ipfius Entis id est primi entis, et unas, bonas, pul- 

 chras effe ipfius unius, ipfius boni, ipfius pulcliri participatione, id 

 est beneficio absolutae realitatis bonitatisve, quae primae substan- 

 tiae inest, sie enim ideas illas reales seu subsistentes interpretari 

 oportet. Neque id tarnen nifi de praedicatis accipiendum est, quae 

 absoluti sunt capacia, ne quis forte objiciat vel sibi persuadeat, res 

 participatione primitivi cujusdam Circuli (qui in rerum natura nul- 

 lus est) fieri circulares, aut a primitivo quodam calido vel candido 

 incalescere vel albescere debere. Etfi autem id quod in magno 

 non minus quam in parvo, in parte non minus quam in toto est, 

 commune sit (analogia quadam) attributum substantiae absolutae 

 et limitatae et ab illa in hanc fluat, in absoluto tamen propria ra- 



