i3o J. G\Y. -^ Diiriœl iter asiuricum. 



luram , pervenit. Ibi duos intègres menses commoratus, om- 

 nern regionem circnmjectam sine intermissione peragravit, nies- 

 semqne in inferiorc Astiiriâ inchoatam , nùnc demnm nberri- 

 jîiam, féliciter explevit. 



VI. Vallis Narcfj^ supfrior. 



Narceia , ad quam nnnc perveniraiis, è celsissimo Alpiiim 

 aiistralinm monte /?/fo de Canellas^ leiicas a Grado circiter f8, 

 oritur, primo rivnlns alpinus, mox torrens vadosus , pedes 

 a4-3odatns , collectis JSavie^o ^Piguena ^ etc. demùm fluviolus 

 Naloni^non impar , quo proximè infrà Gradum excipitur. Per 

 vallem initio modice declivem , plus minus apertara , \icis ho- 

 minibusque frequentem , finit limpidissimus. Ubi verô Carias 

 vicum^prseteriit, per faiices proft^ndissimas ac maxime coarcta- 

 tas subito cogitur, inlrà qnas magno aquarum slrepitu, un- 

 disque spumantibus , longo spatio , prœceps fertur. Ibi nec 

 hominibus nec semitae qualicumque locus. Qnapropter è supe- 

 liore convalle venientibus, à via rectâ deflectendum est , et, ad 

 lœvam, per montes transversos, el Puelo, Tineo, etc., tramites 

 quœrendi rhedis impervii. 



Singularis salmonum in hisce aquis frequentia. Tempore coi- 

 tûs e mari Vasconico in Nalonem et indè in ultimam ferè Nar- 

 ceiam ascendunt (carne tùnc roseâ et optimâ, Salmones dicti ) 

 filveo quam vis magis magisque coarctato, saxisque et rupibus 

 demùm adeo impedito, ut neque spatium natantibus neque ipsa 

 aqiia sufficere credideris. Tôt via^ impedimenta audacter supe- 

 rant. Per exhaustum ferè amnem et saxorum angustias pinnis 

 contendunt, dorsis exstantibus prosiliunt, majora, sursùm per- 

 gentes , obstacula, quasi volantes , transultant , dùm aquâ amnis 

 jàm nimium frigidâ et torrentibus algidis cohibentur. Talem 

 aquœ temperiem paulo infrà pagum Venta de Rengos , leucas 3 

 ultra Ganicam Tineensem , ferè ao a Nalonis ostio , inve- 

 niunt. Quam ob causam frigidiores torrentis Nauiego aquas 

 nunquàm ingrediuntur. Ubi vero commorantm^ , ibi , alvei 

 aquilegiis (^pozos vocant, h. e. puteos) ova sua dejionunt, mox 

 cum anniculis (intrà ipsa aquilegia anno priore enatis), escam 



