( 169 ) 
duo negotia simul tractari, si non misceantur inter se, sed 
perspieuo ordine alterum separatim ab altero per vices 
describatur, ut in Andria et Adelphis Terentii, quce sunt 
duplicis argumenti. Denique sit quodvis, sc. poema. Simplex, 
i. e. non pannosum et citra ineptas digressiones in locos com- 
munes : nec ita desinas et perficias tuam compositionem 
humiliter, cum in propositione magna pollicitus sis. Hactenus 
praecepit de inconvenientia, iam de genere elocutionis. 
MAXIMA PARS VATUM. TERTIUM PRÆCEPTUM. DE ELOCUTIONE. 
Maxima. 
Genus elocutionis aptum adhibendum est, ut neque brevitas 
obscuritatem pariat, neque effusa explanatio languorem, neque 
tumorem magnitudo, neque fastidium humilitas, neque affec- 
tata varietas absurditatem Cum enim hæc vitia propinqua sint 
virtutibus, facile in his aberrant imperiti, et culpam vitantes 
in eandem incidunt. Alloquitur autem Pisones. Specie, i. e. 
imagine, hoc est, fallimur recto iudicio, non possumus rectum 
iudicare in poemate : non possumus iustam formam consti- 
tuere in poemate aliquo, ut simus aut breves, aut prolixi. 
Brevis esse, se. in explanando poemate. Obscurus fio, i. e. 
multa omitto et non intelligor. JVervi deficiunt, i. e. vires et 
animi, spiritus. Alludit ad currentes, qui amittunt spiritum. 
Levia, i. e. copiosa, effusa et prolixitatem. Turget, i. e. inflatur, 
ut fit in tragædiis. 
Serpit humi. Alludit ad navigantes, qui tempestatem 
metuentes terram premunt. Tutus, cautus. Timidus procella, 
i. e. qui timet ne fiat turgidus. 
Qui variare. Sicut pictura coloribus, ita poema verborum et 
sententiarum figuris variandum est, in quo cavendum est ne 
id affectate et præter decorum faciamus, alioqui absurdi et 
inepti erimus : nam id est delphinum sylvis et fluctibus 
aprum appingcre. Variare, rem unam, aliquam, ornare, 
