(518) 
Aethra. 
O zoon, "t zijn moeders, vol vertrouwen, 
Der Argivische krijgers, verslagen door Thebanen! 
Zij smeeken u, en storten bittre tranen. 
Thesëas lot Adrastos, die ter zijde geweken is. 
Hoe is uw naam, gij die uw aangezicht bedekt? 
Staak dit getraan, wees opgewekt ! 
Wat eischt Athene thans van Theben? 
Adrastos. 
Adrastos ben ik, Koning der Argivers, 'k loop 
Tot u, Thesëus, °k vraag uw hulp vol hoop, 
En kindren, mocders, moegeleden, 
erzellen mij met hun gekerm. 
Theséus, machtigste aller Grieken, Vorst van 't schoone Athene, 
Ach, ontferm, ontferm 
U, over onze helden, lizzend aan de zoomen der Ismene, 
Bewijs hun' schimmen cer, 
De laatste, geef ze vrede weer ! 
Theséus, 
Uw trots was uw verlies! 't gewicht van nood 
Drukt zwaar als lood 
Op 't hoofd der menschen, door der Goden wraak 
Vervolgd . .. zij schonk aan Kresus arm de straf 
Van Argos; o verzaak 
Thans uwe dooden... Ik sticht hen geen graf 
In "t naakte veld. ’t Is Zéus zelf die liet 
` Uw krijgers vellen als het zwakke riet. 
