( 519 ) 
Adrastos, 
Ik smeek om eene hooge gunste van uw edel herte, 
In "t bitterste onzer smerte ! ... 
'k Hcb u, u nict gekozen als rechter mijner schulden : 
Indien ik plichtig ben, de Goden, die geen misslag dulden, 
Bereiden dan voor mij de welverdiende straf. 
Rei, 
Gena! gena! ons leed is zwaar, laat af! 
Adrastos. 
‘Staakt smartgewcen... gij, vrouwen, buigt uw hoofd ! 
Uw diep verdriet thans uitgedoofd... 
O arme mocders, wecuwen, gaat nu henen; 
Verwijdert u! en leg op "t outer neer 
De groene twijgen, nat door hoopvol weenen... 
Neemt aarde en heme! tot getuigen, ja, nog meer, 
De fakkels van den tempel, t ceuwig recht, der schimmeneer 
Athene heeft geen meclij met uw leed. 
Aethra. 
Mijn zoon, o wecs niet wreed, 
Ik zwcer u, weiger niet... 
Uw gramschap schijnt den Goden 
Meinced! meineed! meineed! 
