vom 29. October 1860. 559 



impellens quidquid sibi summa petenti 



Obstaret gaudensque viam fecisse ruina. 

 Quibus germana sunt illa Lucretii de fulmine 



quaecunque morantur 



Obvia discutiat plagis itinerque sequatur. 

 Atqui tota haec et similitudo et sublimitas perlt, si hac ruina 

 omissa in perstringendis oculis pueriliter labores. Haec hactenus: 

 sed et aliud mendum adhuc residuum est, 



nullaque exire velante 



Materia, magnarnque cadens magnarnque revertens. 

 Nam primo e duabus coniunctionibns altera plane supervacanea 

 est, ut ipse advertes. Deinde quam inepte il lud et prorsus 

 slulte, nulla materia (tectorum seil., parietum, tignorum) v et ante 

 exire, cum mal um non vetuerit potius omnino intrare? Enim- 

 vero si semel irruperit fulmen, optandum foret ut exeat, non 

 vetandum. Cernis sine dubio absurditatem; quae nullo negotio 

 sie tollitur, 



In sua templa furit nulla TR AISSIRE vetante 



Materia. 

 Cuius emendationis praedem iterum tibi dabo Lucretium: 



T'ransit enim fulmen coeli per septa domorum. 



Transit enim valide fulmen per septa domorum. 



Clamor uli ac voces transit per saxa, per aera. 

 Illa vero, quae descriptionem claudunt, magnarnque revertens et 

 sparsosque recolligit ignes et eximia plane sunt et ex vero dueta. 

 Lucretius iterum 



quo pacta per loca septa 



Insinuavit et hinc dominatus ut extulerit se. 

 Habes, vir celeberrime, notulam bene longam; quales in hoc 

 opusculo vix una alteraque conspicientur. Sed pluria sub uno 

 ictu menda oecurrebant, quae singula privam sibi notam postu- 

 labant. Tuam nunc de bis censuram expecto ; et si magnam a 

 me gratiam labore parvo studes inire, quam primum fac a te 

 audiam de codice Heinsiano. Vale et me amare perge. Datum 

 Cantabrigiae e collegio S. Trinitatis xill. Aug. MDCCXXH. 



