vom 31. Januar 1861. 211 



Distinguere discrimina pliirium docere. 



Restringere ex propositi'one generali seu plurium exemplo- 



rum facere minus generalem. 

 Ampliare ex propositione minus generali seu pauciorum exem- 



plorum faeere generaliorem. 



Signum. 

 Signum est perceptum, ex quo colligitur existentia non per- 



cepti. 

 Litera est unus duetus significans minimam aut pene minimam 



vocem articulatam. 

 Syllaba est per se pronunciabile contlnens non nisi unam vo- 



calem (aut diphthongum). 

 °Dictio compositio syllabarum, quae ad conceptum aliquem 



formandum requiruntur. 

 Nomen est Signum notionis, seu simplae mentis operationis, 



ubi scilicet non est verum aut falsum. 

 Casus nominis est flexio significans respectum rei nominatae, 

 Figura est locutio posita pro cognala, salva claritate. 

 Genus est terminus universalior alio, seu qui alterius (speciei) 



continet exempla et adhuc plura. 

 Species infima, cujus non datur species, 

 Individua ejusdem speciei infimae, quae non possunt 



per essentialia distingui. 

 Propositio est oratio, in qua semel affirmatur aut negatur. 

 Oratio est, in qua affirmatur aut negatur vel semel vel saeplus. 

 Prosa est sermo, qui nullas alias quam veritatis claritatisque, 



seu necessarias leges habet. 

 Ligata sive c armen, in quo leges ex arbitrio praescribuntur 



gratiorem reddentes orationem. 

 Periodus est oratio per se subsistens. 

 Accentus est syliabae elevatio in vocabulo. 

 Sectio pars major orationis magnae. 

 Caput pars minor orationis magnae. 

 Regula est propositio dirigens. 

 Exceptio casus seu exemplificatio subjecti, ubi cessat praedi- 



catum, et regula non est vera. 



