vom 31. Januar 1861. 217 



eo tendenlium, ut, quod justum est, per judicem fiat verum 

 seu existens: vel est Status ratione certantiuni, per quem exi- 

 tus obtinerl polest. 



Persona est, quicunque in judicio concurrit. 



Actio, causa est titulus petItionJs, de qua Judicium est: seu 

 petitio jure permlssa, Judicium faciens. 



Jus est id, quod rationis est circa bona et mala personarum a 

 personis. 



Factum est praeteritum, circa quod quaeritur futurum secun- 

 dum jus. 



Lex est generale pronunciatum circa jus. 



Titulus est Caput juris. 



Partes seu actus litlgantium. 



Citare est tempus designare, quo apud judicem esse debemus. 



Comparere est tempore designato apud judicem e.sse. 



Allegare est aliquid verum dicere. 



Probare est verltatem reddere claram. 



Causam agere est in judicio agere ad obtinendam senten- 

 tiam. 



Accusare est alteri crimen imputare apud judicem. 



£xcusare est imputationem criminis refutare facto concesso. 



Appellare est judicem postulare, qui judicis prioris sententiam 

 possit reformare. 



Submittere se est remedium omittere contra sententiam ju- 

 dicis. Submissio, declaratio, qua quis concludit disputa- 

 tionem, ut audiat sententiam. 



Confessio est affirmatio facti propra ab alio allegati. 

 Partes (seu actus) judicis. 



De er et um est pronunciatum judicis circa aliquid, quod ad Ju- 

 dicium pertinet. 



Absolvere pronunciare, reum non debere pati, quod in Judi- 

 cium est dcductum. 



Damnare est pronunciare, reum debere pati, quod in Judicium 

 est deductum. 



Punire est malum passionis ob malum actionis seu ob actionem 

 pravam inferre. 



Poe na est ingratum, quod nobis Invitis obtingit ob gratum, 

 quod volentibus obtigit. vel quod continglt invito ob aliud, 



