LIGHENES EXTRA-EUROPiEI. 33 



scrobiculati et ad peripheriam laevigati aut subreticulalim rugosi ; intus albidi ; subtus 

 pallide rufiduli, atque tomento parvo magis riifo, non denso, fasciculato etsœpe reticulato 

 atque tune lineas 1-1,5 mm. latas pmebente cum maculis retis albidis vel pallidis, necnon 

 in centre continente et rhizinis parvis muniti, ad peripheriam glabri, sed in ora sinuum 

 tomentosi. In lobo juvenili cortex superior 2û-3S |x latus, albidus, duplici hypharum 

 zona formatas, atque in superficie sequalis, in zona inferiore hyphae superfîciei perpen- 

 diculares atque rete feresicut in Par/nelus, lumine parvo, pra^bentes, in superiore autem 

 10-15 [L lata hyphœ superfîciei parallelœ et lumine minimo. In lobo bene evoluto idem 

 cortex 40-50 ii. latus, et in eo zona superior minor 10-12 ii. lata et in superficie inœqualis, 

 atque zona inferior melius econtra evoluta cellulas angulatas vel fere quadrangulares, 

 lumine 7-14 ix lato et pariete incrassato ostendens. Gonidia in lobo juvenili 6-10, et in 

 vetustiore 10-14 [jl lata, pariete sat crasso et in strato satis lato sub cortice superiore 

 vigentia. Hyphœ meduUares inutroque lobo3-4 ;j.crassai, materiaalbida tectai, superficiel 

 parallelœ et fréquenter ramosse atque satis stricte implexse. Cortex inferior e duobus vel 

 tribus hyphis superflciei parallelis, cellulas in lobo juvenili parvulas et in vetustiore lumine 

 0-7 a lato praebentibus constans; tomenlum etrhizinœ eodem modo formata, hyphis 4-6 [a 

 lalis, septatis sed non constricte et fasciculatis. Apothecia 1-3 mm. lata, marginalia et 

 supra thallum sparsa, fere ab initio applanata, margineprimum tumidulo, dein discum vix 

 eequanle, excipulo rugoso et tomentello atque disco rufo vel nigrescente-fusco praedita. 

 Excipuli cortex 100-120 jj. latus, albidus, pseudoparenchymaticus cum cellularum lumine 

 6-7 u,lato; margo summusab excipulo non distinctus seumargo proprius deficiens; gonidia 

 sub excipuli cortice et non in margine, raro interhyphas medullares dispersa ; excipulum 

 rufum atque paraphysibus summisarctissimecoalitisformatum ;hypothecium pallidumex 

 hyphis stricte coadunatis constitutum ; paraphyses 110-120 [Ji.altœ, arcte cohferentes, 2 p cras- 

 sa?,paulum articulata?, non ramosceetapiceleviterincrassatse; thecfe 80-100 [j. longa? et 22- 

 20 filatse; sporseS""", hyalinee, 1-septatse, apicibus attenuatae, 24-32 |j. longae et 6-7 ji, latte. 

 Gelatina hymenialis iodo caerulescens. Spermogonia apicem versus loborum et saepe su- 

 pra nervos sita, in thallo immersa atque puncto nigro indicata,vix verrucosa. Cephalo- 

 dîa in thallo immersa atque thallo faciei superioris sphcerice prominente indicata; in his 

 elementa thalli ut in partibus normalibus et inter hyphas medullares gonidia nostocacea. 



Tab. I, fig. 2 et 2 '''^ fragmenta cum apolheciis; fig. 3 et 3 ^'^ pars eorum subtus visa. 

 Omnes figuras in naturali statura. 



Primo intuituac prsecipuein fig. 2 et2'''Mllaspecimina a forma genuina multum recedere 

 videntur, sed passim, ut in fig. 3 *■'% nexum cum illa indicant, atque etsi spora? sint paulo 

 angustiores, constitutiva apothecii elementa nuUo pacto differunt. Semel lecta fuit 

 haec varietas, proindeque est tantum status minus evolutus ; attamen ob conspicuam 

 structuram thalli seorsim exponendam duxi. Queedam apothecia ad f. pleurocarpam 

 pertinent, id est Celidio Stlclarinn inquinata. 



Cel. Nylander hanc speciem in Flora 1877, p. 233, simul cum L. linita Ach. in gênera 

 proprio, Lobaria Nyl., absque hujus generis definitione, atque cl. Wainio Étude Lich. 

 Brés. I, p. 194 in notula, in sectione propria, Eulobaria Wain. collocaverunt. Sed a 

 cseteris hujus sectionis speciebus non removenda videtur, nam sequentis sectionis 

 speciebus L. dissectœ (Ach.), L. peltigerœ (Del.) et L. subdissectœ (Nyl.), quarum pagina 

 inferior etiam reticulatim tomentosa, respondet. 



B. — Margo propi'ius seiiinterior flahellatus atque ab excipuli cortice hyphis medullari- 



bus gonidiisque sejunctus. 



389. Lobaria erosa Forssell Stud. ijfver Cephalod. (1883) p. 24; Parmeiia erosa 

 Eschw. in Mart. Flor. Brasil. (1833) p. 211 ; Ricasolia dissecta * R. erosa. Nyl. Synops. 

 Nouvelles Archives du Muséuu, 4° série — III. 5 



