36 



terwijl noch de gleuven van het 2'ie stadium ('y en 5) noch die 

 van het 3^^ (f, ^, >j en ^) op de vegetatieve eihelft zichtbaar zijn. 



Fig. V A geeft de animale eihelft weer; door de eerste 

 gleuven, die slechts een zeer korte breuklijn gemeen hebben, 

 wordt zy vrij zuiver in vier quadranten verdeeld, hoewel slechts 

 lïl -j- IV en VII -f VIII aan de oppervlakte elkaar aanraken, 

 en I + II en V -1- VI van de pool en van elkaar verwijderd 

 houden. De richtingen van x (3 en y ^ snijden elkaar onder rechte 

 hoeken. Denkt men zich de gleuven van het 3^^ stadium, f, ^, 

 jj en 3" zoover verlengd, totdat zij elkaar snijden, dan vormen zy ook 

 een kruis, dat tennaastenbij de hoeken halveert, die door het 

 eerste gevormd ziju. Het snijpunt van het kruis, gevormd door de 

 eerste en tweede gleuven, en dat van het kruis der tertiaire gleuven 

 vallen niet samen, daar dat van het laatste zich links van de 

 pool bevindt, en den schijn heeft verplaatst te zijn over gleuf 5, 

 als ware dit kruis een samenhangend geheel. 



y en ^ bereiken beide de peripherie van de figuur, maar zijn 

 slechts zoo weinig verder ontwikkeld, dat zij niet gezien worden 

 op de vegetatieve eihelft; hetzelfde is by de jongere gleuven het 

 geval met ;;, terwijl s, ^ en ^ zich in haar geheel nog op de 

 animale zijde bevinden. Aangaande haar plaats van samenhang 

 met de oudere, moet er op gewezen worden, dat 5 in verbinding 

 is èn met 3 èn met >;, terwijl y geen tertiaire gleuven van zich 

 laat afgaan. Er bestaat dus eenige s}mmetrie ten opzichte van y ^. 



Dit ei werd behandeld als ei B^, en in vertikale coupes van 

 15 (CC gesneden, welke op het objectglas gekleurd werden, deels 

 met Delafield's haematoxyliue, deels met saurefuchsine en ten 

 deele met yzerhaematoxyline. Het laatste brengt het duidelijkst 

 de onderlinge ligging en verdeeling van de dooiersoorten te voor- 

 schijn, daar het materiaal, dat het kiemveld vormt en de gleuven 

 omgeeft en voorafgaat, een lichtgrijze kleur verkrijgt, en de min- 

 der fijne en grove korrels blauwzwart gekleurd worden; maar de 

 protoplasmalijn, die de blastomeren begrenst, zooals dat bij ei B^ 

 is beschreven, wordt volkomen ongekleurd gelaten, zoodat zeer 

 moeilijk is uit te maken, waar de grenzen genomen moeten wor- 



