48 



Stadiën van 88 uur. 



De nu volgeüde aanwezige eieren E, pi. Y fig. X A en B, en 

 F, pi. Vl, fig. XI A, B en C sluiten niet terstond aan by het 

 zoo juist besproken ei. Zij werden deu 23steD September, ong9- 

 veer 88 uur na het leggen in pikriuezwavelzuur van Kleinenberg 

 gefixeerd. 



De animale polen bestaau uit een groot aantal kleine blasto- 

 meren, waarvan de grenzen bij ei F niet meer volkomen na- 

 tuurgetrouw met de camera bij een vergrooting van Zeiss obj. 

 a^, oc. 2 na te teekenen waren. De celgrenzen onder een lijn, 

 die de punten a en i op fig. XI A en B verbindt, zijn echter alle 

 met het teekenapparaat van AotE opgenomen. 



Uit de afbeeldingen (fig. XI B stelt ei F in eenigszins scheeven 

 stand voor) blijkt, dat de grootte der raicromeren, naar den 

 aequator toe, toeneemt. De vrij scherpe grens tusschen micro- en 

 macromeren ligt nog op de auimale eihelft, hoewel ook op de 

 vegetatieve zijde blastomereu waargenomen worden , die even 

 groot als of kleiner zelfs ziju dan sommige micromeren van de 

 animale pool (pi. V, fig. X B). 



Op de zijden vau deze beide eieren bevinden zich hoofdzake- 

 lyk verticale gleuven, waarvan sommige elkaar onder meer of 

 minder scherpe hoeken snijden, of, in weinige gevallen, door la- 

 titudinale gleuven verbonden ziju. 



Op de vegetatieve polen is het aantal dezer latitudinale gleu- 

 ven betrekkelijk groot, zoodat 'daar ettelijke rondom begrensde 

 blastomeren gevormd worden, 5 bij ei E en ongeveer 15 bij ei F; 

 het laatste ei is dus waarschijnlijk het meest ontwikkelde van 

 de twee. 



Ei E werd in toto gekleurd met boraxkarmyn en volgens de 

 celloidinemethode in verticale coupes van 15 (j(, gesneden. De serie, 

 in welke ei F gesneden werd, na kleuring met zuren haemalaun 

 volgens Mayer, door middel van de celloidinemethode, geeft ech- 

 ter een beter overzicht. Ik zal dit laatste ei derhalve nader bespre- 

 ken en enkele coupes ervan afbeelden, hoewel dit ei niet meer 



