53 



ei zelden gezien wordt; tot 5 a 8 bijna geheel geïsoleerd liggende 

 blaasjes, die ieder gebouwd zijn als een kleine kern, komen alle 

 denkbare overgangen voor. De grootte der blaasjes van één kern 

 kan gelyk zijn, maar dikwijls bestaat er een reusachtig verschil, 

 zoodat de kleine als knoppen op de groote gehecht zitten. Is 

 hun grootte ongeveer gelyk, dan wordt men herinnerd aan het 

 beeld, dat een dooierarm ei geeft tydens de eerste en tweede 

 klieving, en, naarmate de blaasjes meer of minder gescheiden 

 zijn, zoowel aan het einde als aan het begin van het klievingsproces. 

 In alle drie soorten van blastomeren van dit ei F, die ik meende 

 te moeten onderscheiden, zijn deze kernvormen waargenomen. 

 Mij ontbreekt de tijd nader hier op in te gaan; boven- 

 dien zijn deze coupes niet zóó behandeld, dat zij geschikt zijn 

 voor een dusdanig cytologisch onderzoek. Toch meen ik het vol- 

 gende niet te mogen verzwijgen. In een regelmatig gevormd, 

 zeshoekig overgangsblastomeer, waarvan de evenwijdige zyden 450 — 

 480 ^ van elkander zijn verwijderd, en dat ten deele gevuld is 

 met grove en ten deele met fijne dooierkorrels, bevinden zich twee 

 kernhoven, gescheiden door een band van dooierkorrels ter dikte 

 van 55 pt ; de kernhoven zelve zijn ongeveer rond en hebben een 

 middellijn van 40 /^. Op de volgende coupe is een hunner niet 

 meer in zijn volle afmeting getroffen, daar de snijrichting ten 

 opzichte van deze figuur eenigszins scheef gericht is ; maar men kan 

 er op waarnemen, dat de korrels van den band zeer los gerang- 

 schikt zijn, en de kernhoven door de ruimten tusschen de korrels 

 nog met elkaar in verbinding staan. Hieruit mogen wij dus aflei- 

 den, dat de kerndeeling kort te voren heeft plaats gehad, hoewel 

 van een celdeeling nog geen spoor zichtbaar is. Wat mij opmer- 

 kelijk schijnt, is, dat in de kernhoven niet één kern van normale 

 grootte wordt gevonden, maar enkele losse groepen van kleine 

 kerntjes, waaraan Hacker (1902) den naam »idiomeren'' heeft gege- 

 ven, die ook door mij in het vervolg gebruikt zal worden. Op de 

 eerste coupe bevindt zich in den eenen kernhof een rechte strook 

 van 34 f^ lengte, bestaande uit 4 — 5 idiomeren van ongeveer 8 jc* 

 middellijn en aan één zijde er van nog 3 kleinere van 3 en 4^6; 



