15 



rial'*; wij missen dus de twee bolvormige lagen, de buitenste 

 doorsch^nend, de binnenste sterk lichtbrekend, die bij de kap- 

 sels van den reuzensalamander gevonden worden (3 en 4, en e en 

 ƒ uit de beschrijvingen van macro- en microscopischen bouw). 



Ten slotte blijkt uit de afbeelding, dat de vochtkamer veel 

 kleiner middellijn heeft dan bij Megalobatrachus het geval is, 

 hoewel het ei van Menopoma een diameter van 6 mM. heeft en dus 

 slechts 1 mM. kleiner is dan het reuzensalamanderei; op de teekening 

 VAN E-EESE zijn de eieren van den »hellbender'' in iets meer dan 

 natuurlijke grootte voorgesteld (7 mM. middellyn), terwijl daarop 

 de vochtkamers een diameter hebben van 9—10 mM. ; bij Mega- 

 lobatrachus is de verhouding van ei tot vochtkamermiddellijn een 

 heel andere (7 bij 21). Na gelezen te hebben, dat het eisnoer 

 uit de cloake van een Menopoma getrokken werd, zou men ge- 

 neigd zijn deze geringe vochtholte toe te schrijven aan gebrek 

 aan water, noodig voor het opzwellen; dit schijnt echter niet het 

 geval te wezen, want later wordt vermeld: »Tbere is no apparent 

 swelling of the gelatinous envelopes in coming in contact with 

 water as is described in connection with some other araphibian eggs." 



Waarschijnlijk zal een nader onderzoek — vooral ook van 

 coupes door streng en kapsel — aan het licht brengen, dat de 

 verschillen in bouw van de beide synoia niet zoo groot zijn, als 

 wij uit de ons voorliggende beschrijving van dat van Menopoma, 

 vergeleken met mijn waarnemingen omtrent dat van Megaloba- 

 trachus, hebben afgeleid; vooral een ontbreken van laag 3 en 4 

 in de kapsel van Menopoma schijnt mij niet in overeenstemming 

 met de nauwe verwantschap, die tusschen beide species bestaat. 



Van het synoion van Amphiuma hebben wij een beschrijving 

 van de hand van Hay, die éénmaal een legsel gevonden heeft. 

 Als by de beide vorige Amphiumidae is het rozenkransvormig, 

 maar hiermede houdt ook de overeenkomst op ; de door- 

 schijnende kapsel , die een middellijn heeft van + 9 mM. (de 

 embryonen waren vrij ver gevorderd) is zoo dik als »a writing 

 paper" en met de volgende verbonden door »a slender cord", 

 ter omvang van 0.75 — 1.5 mM.; de afstand der kapsels bedraagt 



