Het Synoion. 



Den IS^^^ September 1904, des avonds 9 uur, begon het Am- 

 sterdamsche vrouwelijke exemplaar van Megalobatrachus voor 

 de derde maal in het Aquarium eieren te leggen '). Den vol- 

 genden morgen bedroeg het aantal der afgezette eieren ongeveer 

 500, dat in den loop der volgende dagen tot 980 aangroeide. 

 Spoedig bleek dat geen bevruchting had plaats gehad; wel zweef- 

 den gedurende de voorafgaande week talrijke slijmdraden in het 

 water van het bassin, die by microscopisch onderzoek zeer vele 

 spermiën bleken te bevatten, maar nooit werd bij deze laatste 

 eenige beweging waargenomen. Ook had de spermaejaculatie van 

 het mannetje, die door Dr. Kerbert in den Zoologischer Anzeiger 

 beschreven werd, ditmaal niet plaats, hoewel beide dieren onmid- 

 dellgk vóór het leggen zich zeer onrustig en heftig door hun 

 verblijf bewogen. 



Aangaande de bevruchting verkeeren wy dus in even groote 

 onzekerheid als te voren. 



Dat zij ditmaal niet heeft plaats gehad, is misschien het gevolg 

 van een dezer feiten : 



1^ Toen in 1903 de eieren afgezet waren, ving het mannetje aan 

 hen met zooveel zorg te bewaken, dat het wijfje noodzakelyk 

 uit dit bassin verwijderd en in een ander overgebracht moest 

 worden ; eenige maanden later eerst werden de dieren weer 

 vereenigd. Nu zou het kunnen zijn, dat by Megalobatrachus 

 een dergelijk verschijnsel zich voordoet als bij de bevruchting 

 van multipare w^fjes van Salamandra maculosa; dan zouden 

 eenigen tijd na het eierleggen spermiën door het mannetje af- 

 gezet moeten worden om — na door het ^ijfje opgenomen 

 te zyn — gedurende ongeveer een jaar bewaard te bleven in 

 eenig deel van het vrouwelijke urogenitaalsysteem, vervolgens 

 in de oviducten op te stijgen en daar de eieren, juist uit het 



1) Door de mededeelingen van Dr. Kerbert is bekend, dat den eersten keer het 

 leggen plaats had op den IS^en September 1902, en den tweeden op den 19den Sep- 

 tember van 1903. 



