61 



De klievingsholte wordt niet meer door eenige schotten en 

 pijlers, uit overgangsblastomeren opgebouwd, verdeeld in twee, 

 door wijde openingen samenhangende, afdeelingen, zooals in ei 

 G het geval was, maar stelt nu één ruimte voor, welker grootste 

 afmetingen (op een mediane coupe) zyn: 800 jC* diep en 2^/, mM. 

 breed, terwijl zy zichtbaar is op 190 coupes van 15 ^a. Haar 

 dak is 3 — 5 lagen van raicromeren dik, waarvan de grootste afme- 

 ting op zijn hoogst 120 fz bedraagt; naar de vegetatieve pool toe 

 neemt het aantal der lagen en ook de grootte der micromeren 

 toe, zoodat de wanden van de klievingsholte weer door overgangs- 

 blastomeren gevormd worden. Ook de bodem bestaat uit deze 

 cellen, maar terwijl de binnenvlakte van dak en wanden betrek- 

 kelijk effen is, verkeeren de bodemcellen in zoo'n levendig deelings- 

 stadium, dat daar talrijke nauwe gangen en spleten ontstaan en 

 de blastomeren sponsachtig samengevoegd zijn. De overgangs- 

 blastomeren van den bodem zijn grooter dan die van de wanden, 

 en gaan naar de vegetatieve pool toe geleidelijk in de macromeren 

 over. Zonder eenigen twijfel staan in dit ei geen macromeren 

 meer met elkaar in verband, tenzij zy juist in een deelingsstadium 

 verkeeren ; voor het eerst dus treffen wij met zekerheid geen onge- 

 deelde centrale massa meer aan. 1500 /u, is de grootste afmeting, die 

 enkele der macromeren nog bezitten. Aangaande het dooiermateriaal, 

 dat hen vormt, dient medegedeeld te worden, dat korrels van 

 35 fjc niet meer voorkomen, en die van 25 — 30 f^, veel minder 

 talrijk geworden zijn, zoodat zij geïsoleerd in fijnkorrelig mate- 

 riaal liggen ; de meerderheid der overgangsblastomeren bestaat 

 uit een zeer gelijkmatige massa van korrels van 15|66; enkele der 

 micromeren zijn eveneens geheel of gedeeltelijk met dit materiaal 

 gevuld, maar de overige micromeren bezitten zeer kleine korrels, 

 tot niet meer meetbare toe. 



De kernen bezitten in geen der cellen een kernhof; indien zij 

 niet verkeeren in een der bekende deelingsphasen, vertoonen 

 zij den gelapten vorm. Die der micromeren meten gemiddeld 

 30|6t; die van de macromeren, welke zeer doorschynende blaasjes 

 zyn, gaan tot 75 /^. 



