75 



zeer kleine, abnormale kernen te beschrijven, die misschien op 

 polyspermie wijzen. 



Ik heb zoo iets niet waargenomen, wellicht, doordat tengevolge 

 van de door mij gebruikte kleurstoffen de dooierkorrels meestal 

 even sterk als het chromatine gekleurd waren. 



Ik keer evenwel tot de eivliezen terug. 



Zonder nader in te gaan op de vraag, of het macroscopisch 

 waarneembare vlies (» Dotterhauf') een primair of een secundair 

 eihulsel is, die niet beslist kan worden zonder onderzoek van 

 het ovarium, wil ik toch niet nalaten te wijzen op de overeen- 

 komst op dit punt van de eieren van Megalobatrachus en Triton 

 alpestris; van Bambeke (1880) beschrijft bij de laatste 1° »une 

 membrane vitelline", die deelneemt aan de klieving, en het ge- 

 volg is van een condensatie van het periphere protoplasmagedeelte 

 van het ei, en 2° daaromheen een »chorion" van onbekenden 

 oorsprong; de volgende hulsels zijn tertiaire, waarvan de 

 binnenste een holte met vocht omsluit, waarin het ei, 

 omringd door zijn »deux membranes ovariques" zich vry kan 

 bewegen. 



Groenroos heeft bij Salamandra twee typen van eieren 

 waargenomen, een groot en een klein, die door tallooze tusschen- 

 stadiën verbonden worden. Men zal zich herinneren, dat bij Me- 

 galobatrachus alle eieren van dezelfde grootte zijn. 



Toen een exemplaar van het kleine type, dat in het tweede 

 klievingsstadium verkeerde, door hem in coupes gesneden was, 

 bleek, dat: »die erste Furche das Ei beinahe vollstandig in zwei 

 Halften zerlegt nat." Iets dergelyks werd bij Megalobatrachus 

 niet waargenomen. 



In verband met onze waarnemingen bij Megalobatrachus en Nec- 

 turus, is het derde klievingsstadium van Salamandra zeer merk- 

 waardig. Groenroos heeft drie eieren uit dat stadium gezien, die geen 

 van alle gleuven door de vegetatieve pool bezaten ; de animale polen 

 verschillen zeer in uiterlijk, daar op zeer verschillende wijzen 

 latitudinale gleuven en één of twee micromeren zijn gevormd. 



