82 



De andere Tritonen vertoonen veel onregelmatiger beelden. 

 Groenroos (1890) en von Ebner (1893) onderzochten Triton 

 cristatus, doch hun beider publicaties heb ik niet in handen 

 kunnen krijgen. Ik moet my dus tevreden stellen met de afbeel- 

 dingen van Groenroos, die Hertwig in het Handbuch (1903) 

 overgenomen heeft. 



Op fig. 1 is nog duidelijk de ovale vorm zichtbaar, dien de 

 eieren van alle Tritonen na het leggen bezitten, en die eerst 

 gedurende het 4^^ of 5^^ klievingsstadium in den ronden overgaat. 

 De eerste gleuf staat als altyd loodrecht op de langste ei-as, met 

 welke de tweede gleuf samenvalt. Van deze laatste nemen de 

 tertiaire haar oorsprong, zooals gewoonlijk bij vele ürodelen het 

 geval is, in tegenstelling met den toestand bij Anuren, waarbij 

 zij van de eerste gleuf afgaan. Haar richtingen kunnen als by 

 Necturus en Salamandra voor elke gleuf verschillen ; zoo zijn zij 

 in fig. II alle latitudinaal, zoodat 4 micromeren gevormd worden; 

 in fig. III is slechts één latitudinaal ; derhalve komt het beeld 

 van de animale pool, fig. IIP, overeen met fig. 39 van Necturus 

 (Eyclesheimer), terwijl fig. IV^ ongeveer gelijk is aan fig. 26 

 van Necturus, beide met dit onderscheid, dat de tertiaire gleuven 

 van Eyclesheimer's object van de eerste gleuf uit ontstaan. Het- 

 zelfde moet in aanmerking genomen worden bij vergelijking van 

 fig. VP van Groenroos (Tr. alpestris) met fig. 43 van Eycles- 

 heimer, die hier als textfig. 1 gereproduceerd is. 



Bij Diemyctylus viridescens komt volgens Jordan (1893) eveneens 

 groote onregelmatigheid in den loop der gleuven voor; na de 

 voltooiing vau de tweede gleuf is daar alle regelmatigheid 

 verdwenen. 



Over het ei van Desmognathus fusca geeft Wilder (1899) de 

 mededeeling, dat de klieving ervan partieel is; dit schijnt mij 

 echter eenigszins vreemd, in aanmerking nemend de hardnekkig- 

 heid, waarmee groote groepen van nauwverwante dieren aan 

 één wijze van klieving vasthouden, al vallen de grootten der 

 eieren in een der beide uitersten. De eenige uitzonderingen op 

 dezen regel zijn : de Petromyzonten met totale en de Myxinoiden 



