84 



wat dit punt betreft, tusschen de eerst genoemde en de Tritonen- 

 eieren. De beide andere afwijkende punten (het spoedig bereikt 

 worden van de vegetatieve pool door de eerste gleuf, en de uniforme 

 dooierkorrels) komen mij voor gevolgen van de kleinheid der Tri- 

 toneneieren te zijn. 



Ik acht het daarom niet ongerechtvaardigd, de reeks Mega- 

 lobatrachus, Necturus, Salamandra te vermeerderen met Am- 

 blystoma, Triton. Misschien zou aan deze reeks een diepere 

 beteekenis toe te kennen zijn dan die van een, welke slechts 

 enkele overeenstemmende punten in de klieving van deze Amphi- 

 biëneieren aanwijst. De mogelijkheid is niet uitgesloten, dat een 

 groote dooierrijkdom een primitief kenmerk der Urodeleneieren 

 is; dit zou het best bewaard zijn gebleven by de Amphiumidae, 

 (Megalobatrachus, Menopoma), iets minder bij de Proteidae (Nec- 

 turus, Proteus), nog minder bij de Salamandrinidae, en ten slotte 

 door de Amblystomatinae den toestand der Tritonen bereikt hebben. 

 Op deze wyze is het best den samenhang tusschen de genoemde 

 eieren te verklaren, beter, dunkt m^, dan door aan te nemen, 

 dat de oorspronkelijke toestand bij de Tritoneieren te vinden is, 

 en de gewijzigde (dooierrijke) bij dit andere. Wie de klievingsbeelden 

 van een Triton vergelijkt met die van Amphioxus, Petromyzon 

 Planeri of een Anure, zal de waarschijnlijkheid inzien, dat zoo- 

 danige beelden niet ontstaan kunnen door dooiertoename van een 

 holoblastisch ei, daarentegen wel, door het geringer worden van 

 dooiergehalte en afmetingen van oorspronkelijk holoblastische eieren. 



Voor deze opvatting pleit, dat juist de vormen, die veel primi- 

 tieve kenmerken bewaard hebben, deze dooierrijke eieren bezitten : 

 Amphiumidae en Proteidae, bovendien ook de Gymnophionen. 



Dat deze de phylogenetisch oudste vormen zijn, wordt des te 

 meer waarschijnlyk, omdat het oudste bekende Urodele fossiel 

 (Hylaeobatrachus) een »perennibranchiaat" schijnt te zijn. 



Voorts is het onwaarschijnlijk, dat vivipare vormen als Salamandra 

 zouden afstammen van dieren met dooierarme eieren. 



Misschien wordt nog eenig gewicht in de schaal gelegd, door 

 den grooten dooierrijkdom van de eieren der Dipnoi (die van Lepi- 



