91 



deze veronderstelling geven, daar alle gleuven tot op dezelfde 

 diepte indringen, meen ik toch haar onjuist te moeten achten 

 wat betreft Megalobatrachus ; dewijl ik geen » dikke" coupes tot 

 mijn beschikking heb, kan ik niet op die wijze een ongedeeld 

 centrum aantoonen ; dat het bestaat, volgt, dunkt my, hieruit, 

 dat (pi. VII fig. IV A) de eene gleuf dieper indringt dan de andere, 

 en dat de diepst indringende altyd de oudste is; wij kunnen toch 

 niet aannemen, dat altyd op deze kritieke punten het fixatiemiddel 

 verzuimd heeft zijn plicht te doen ! Bovendien gebruikte ik veelal 

 kleurstoffen, die den plasmawand scherp deden uitkomen, zoodat 

 h^ tot aan zijn diepste punt tusschen de dooierkorrels te ver- 

 volgen is; van een overdekking der korrels bij het snyden kan 

 dus in deze gevallen geen sprake zijn ; desnoods wel in zoodanige 

 waarin alaunkarraijn gebruikt werd, zooals Groenroos altijd ge- 

 daan heeft. Of Kerr een dergelijken wand gezien heeft , is uit 

 zijn tekst niet duidelyk. 



Op de beide genoemde figuren verkeeren de klievingsholten in 

 gelijken toestand : wij zien een doolhof van communiceerende 

 gangen en spleten ; een dezer intercellulaire holten wordt grooter 

 en is het begin van de latere klievingsholte. Bij mijn ei ligt 

 zij iets asymmetrisch ten opzichte van de hoofdas, maar overigens 

 bestaat er de grootste overeenkomst tusschen haar en fig. 2 van 

 Kerr, die een ouder ei dan fig. 1 voorstelt. 



De kernen der micromeren liggen als bij Megalobatrachus in 

 dooiervrye kernhoven; in haar vorm schijnt niets abnormaals voor 

 te komen, want er wordt geen gewag gemaakt van knolvormige, 

 gelapte of multiple kernen ; wel van het verschil in grootte, naar- 

 mate zij zich in micro- of in macromeren bevinden. Het dak van 

 de klievingsholte is ten slotte over zijn geheele lengte twee cellen 

 dik; het behoudt die dikte, zoolang zg bestaat. 



Van de eerste ontwikkeling van het ei van Frotopterus 

 weten wij zeer weinig. Büdgett (1901) deelt mede, dat het ei 

 3,5 — 4 mM. in middellijn is, dat de animale pool een rosé en de 

 vegetatieve eihelft een lichtgroene kleur heeft. Het jongste ei, dat 



