94 



stemt dit ei, zooals Groenroos opmerkte, nog bet meest overeen 

 met de eieren van Triton en ook met die van Protopterus, 

 hoewel bij Ceratodus de grootte der blastomeren zeer geleidelijk 

 van de animale pool naar de vegetatieve afneemt. Evenals by 

 Megalobatrachus zyn er dus vele overgangsblastomeren. Niet- 

 tegenstaande de vele verschillen in het uitwendige is er een groote 

 overeenkomst tusschen deze eieren op dit punt, dat de tertiaire 

 gleuven steeds verticaal zijn en nooit neiging vertoonen een 

 latitudinaal verloop te nemen ; terwijl echter bij Ceratodus alle 

 vierde gleuven latitudinaal gericht z^n, komen bij Megalobatrachus 

 op dit stadium nog verticale voor (tekstfig. 3). 



In het onderzoek van 1901 vinden wy nog meer punten van 

 overeenkomst. O. a. wordt het gelegde Ceratodus-ei steeds door 

 eenige vliezen omringd. Het eerste is het zeer dunne (l ijl) dooier- 

 vlies, waarvan het oppervlak in elk klievingsstadium overeenkomt 

 met het oppervlakterelief van het ei. Ik heb het ook bij Mega- 

 lobatrachus gevonden. Het ei van den laatste wordt vervolgens 

 door het chorion omsloten, waarop de vochtkamer volgt; het 

 eerste ontbreekt geheel bij Ceatrodus; een zeer kleine vocht- 

 kamer is waarschijnlijk gedurende het leven aanwezig; maar 

 doordat zy bij geconserveerde eieren altijd inééugevallen is, volgt 

 op het dooiervlies terstond het binnenste geleihulsel (20 (jl). Dit 

 heeft op coupes een eigenaardige blazige structuur en is duidelijk 

 tegen de beide begrenzende lagen afgezet. De binnenste contour 

 is scherp, maar de grens aan de buitenste geleilaag zeer onregel- 

 matig. Deze laatste (0,6 m.M.) bestaat uit drie zonen, waarschijnlijk 

 slechts differentiaties van één laag. 't Is te betreuren, dat aan de 

 beschrijving geen afbeelding is toegevoegd. Misschien zouden 

 dan punten van overeenkomst met de hulsels van Megalobatrachus 

 duidelyk aan den dag komen. De buitenste laag a van mijn 



laitn, eenigszins ongunstig geconserveerd waren, of dat zijn afbeeldingen eenigszins 

 misieekend zijn. Wij vragen ons bv. tevergeefs af, hoe zich de tweede gleuf in fig. 5® 

 gedraagt en hoe de gleuven van fig. 6° op de animale pool samenhangen. Ook de 

 bouw der eieren in het 4de klievingsstadium is uit de afbeeldingen niet duidelijk; 

 van fig. 7° krijgt men den indruk, dat de micromeren geheel boven de macromeren 

 liggen, maar Sg. 7^ laat zien, dat zij door de laatste dakpaiisgewijzc bedekt worden. 



