154 ANGELUS TACCONE 4 



In penultimi antistrophae coli initio codicum lectio, quam secutus sum, efficit ut 

 haec syllabarum series o - ^ - huic _ _ ^ ^ respondeat, quam in eadem strophae sede 

 invenimus. Antistrophicam tamen responsionem minime hoc perturbat, cum Hephae- 

 stionis Enchiridion (1) nos doceat ionicum a maiore in coli initio speciem v,_v,v, prae- 

 bere potuisse. Morstadtii igitur emendatione uf| unKéY, w-vaS, iLb 3 , quam benevole 

 multi Sophoclis editores (2) receperint, opus non est. 



' Lectiones, quas locis vexatis probavi, codicum verba magis referunt quam quas 

 ceteri pbilologi secuti sunt, ibi quoque ubi de antistrophica responsione non agitur. 

 Nam in v. 176 cum libris vìkcic, dKaptrurrov x«pw lego (quae verba optime explicari 

 possunt, adhibita enallage, ut vìkcic; dKapTnirrou xdpiv — cfr. El., 1390 toùuòv cppeviuv 

 òveipov, Phil. , 952 Oxf\^a Nipote; òittuAov, Ani., 793-4 veiKoc, dvbpwv Euvai|nov, 

 862-3 uarpàiat Xéktpujv aiai), cum Nauckius quidem dKdpmuToc;, quod alii (3) quoque 

 elegerunt, emendet, Johnsonus autem drapnóti-ou : in v. 177 codicum (jjeuaGeìcra òaipoic; 

 servo cum non pauci huic lectioni Stephani correctionem \\ievaQe\a' dbwpoic, praepo- 

 suerint (recipio tamen in sequentem v. 178 levem Nauckii coniecturam èXacpap'oXiac, 

 prò èXacpaffoXiaic.) : in v. 179 Johnsoni emendationem eo tantum sequor, quod manu 

 scripta lectio fi tiv' 'EvudXioc, procul dubio laborat e corruptela: in v. 185 TÓffffov, 

 quod Laurentianus liber praebet, retineo, cum mihi, ut id corrigam, persuadere hoc 

 unum non valeat, quod nullo loco ea voce tragici poè'tae usi sint nisi hic et in 

 Agamemnonis v. 140: in v. 190 ZiOucpibaq, quod Hai'tungus e L codicis scholio hausit, 

 prò librorum lectione Iiouqpiòav facillima intellectu non probo: in v. 191, cum codicum 

 lectionem ufi un n' probem, u' ut accusativum singularem explicare minime dubito, 

 cum pronominis is casus, qui syntaxeos praecepta violare videatur, quodam legatur 

 hoc loco verborum contextu, quo saepissime utantur scriptores quidem omnes, poetae 

 autem in primis, cum in eius, qui loquens inducitur, animo vehemens motus excitetur. 

 Chorus enim, in v. 191 sibi precari incipiens ne a domino turpiter in tabernaculo 

 se occultante sibi quoque, e Salaminiis nautis constanti, ignominia afferatur, statim 

 post ufi, quo negat, vocem \i(e) profert, quae e tota sententia ad rem suam maxime 

 refert, eamque in accusativo ponit casu, quod eum magna cum verisimilitudine verbum 

 esse postulaturum putet; at postea, cum in precationis exitu verbum dicat, propter 

 animi perturbationem inchoatae verborum structurae oblitus, dpn utitur, quod, cum 

 Kaxàv (pdnv regat, cum obiecto u(e) e syntaxeos praeceptis non possit coniungi. — 

 In v. 192 denique ò'uu' è'xwv, quod libri tradiderunt. in Reiskii èuuévwv mutandum 

 non puto, cum codicum lectio minime prohibeat quin écpdXoic, kXictìcxk; egregie ut 

 dativus locativus explicetur. 



Commiis primus. 



Vv. 221-232 = 245-256. 

 XOPOI. 



0"Tp. 



Oiav èbfiXiuo'aq dvòpòq ai'Qovoc. 

 dYY^Xiav òh-Xccrov oùbè qpeuKTàv, 



(1) In p. 37 w.: TTaparripetv bè xpf|> Sti ti>iv irpJjTr)v au^uyiav.Kaì dirò (3paxeia<; àpxo(JÉvr)v uoioOmv. 



(2) Blaydesius, NAncKins, Weckleinius, Gleditschitjs. 



(3) DiNDORFIUS-MeKLERUS, GLEDITSCHinS. 



