156 ANGELUS TACCONE 6 



Si librorum lectionem, quam ego servavi, sequemur, efficietur ut -Xaiffa? àv- (- ^ -) 



syllabis in primo strophae versu hae -bri toi xpcìTa ( o) respondeant in primo 



antistrophae, quae longe dissimilem atque illae speciem praebeant. Sed cum e nova 

 de graecorum poétarum metris disciplina antistrophica responsio sit illic quoque, ubi 

 temporis intervalla tantum exaequari omnino possint, in iis, de quibus loquimur, 

 versibus nulla perturbatione antistrophica responsio afficitur: ibi enim hoc tantum 

 accidit, ut antispastus (qui pes vel prima syllaba irrationali vel ultima vel fortasse 

 prima et ultima uti potest) iambicae dipodiae (• i_ ^ -) respondeat. Sex igitur tam 

 hic quam illic tempora prima babemus: quod autem ad rhythmum pertinet, anti- 

 spastus et dipodia iambica dissimilis quidem rhythmi speciem praebent, eundem 

 tamen habent, ut facile per anaclasin in secunda antispasti parte demonstratur. 

 Itaque neque dvépoq legere prò librorum lectione àvòpóq in primo strophae versu 

 necesse est, ut Hermannus, quem secuti sunt Nauckius, Weckleinius, Wolffius, Jebbius, 

 Gleditschius aliique, suasit, neque in primo antistrophae toi abiicere et Kàpct ponere 

 Kpàxa vocis loco, ut, Demetrii Triclinii legens vestigia, Dindorfius fecit. 



In versum 230 Blaydesii coniecturam rrapaTTXàKTiu, doricam referentem dialectum, 

 prò TrapcmXrJKTiij recepì. 



Commus secundus. 



Vv. 348-353=356-361; 364-367 e 372-376=379-382 e 387-391; 394-409=412-427. 



MAI. 



Gip. a'. 

 'Iùj 



qpiXoi vallateti, uóvoi èuuùv qpiXuuv, 



uóvoi t' èuuévovTeq òpOtlJ vóuw, 350 



iòeo"0é u' otov apTi k0- 

 ua cpoivtac; òtto là\r\q 

 àuqribpouov KUKXerrai. 



ào"xp. a'. 



févoc, vataq àpuufòv Téxvai;, 



aXiov o? ÈTrépac; éXiGcruiv rcXaiav, 



o"é toi ai toi (aóvov bébop- 



Ka rcriuovàv èTIapKéaoVT , ■ 360 



àXXd uè tfuvbàiEov. 



I. 



n. 



<-* «^v^ \Jy-f \J 



w — \J 



w — w . 



^ I . 



Secundus Aiacis commus a v. 348 usque ad 429 pertinet: numeris tamen melicis 

 illae tantum strophae et antistrophae scriptae sunt, quarum nuper descripsimus fines. 



