158 ANGELUS TACCONE 8 



KaKonivéOTaTÓv x' à\nua CrpatoO, 



fi ttou TtoXùv fékw&' vq>' \]bovr\(; cq-ei<;. 



w ZeO, TtpoYÓvujv npoTràtiup, 



T:uJq av tòv aiuuXuuTOtTov, 



éx9pòv a\nua, xouq Te òio"- 



crdpxag òXécTac; pacriXfiq, 390 



xé\oq Gàvoiui KaÙTÓ?; 



I. ~ _ _ „ _ 



II. 



Secunda stropha et antistropha duas complectuntur periodos, quarum inter 

 priorem et posteriorem tres iambici trimetri leguntur et illic alai aiaì, hic iw noi uoi 

 lamentatio. Gleditschius vero (1) ex utraque periodo stropham (antistropham) effici 

 putat. Harum periodorum prior quidem, numeris dochmiis scripta, trimetro iambico 

 utitur epodo, posterior autem, cuius numeri sunt kotò fSciKxeTov etòo?, palinodica est 

 atque epodìca. Quam structuram hoc schema describit: 



i. 

 2 dochmii\ 

 2 dochmiu 

 2 dochmii/ 



6 = ep. 



4 = ep. 



In v. 372 plerique cum Hermanno prò codicum lectione x e P°"' corrigunt x^P' propter 

 metrum: X^P^i enim (- ^) respondent in antistropha syllabae ttpottó- (~ ^), quae nulla 

 videntur affectae corruptela. Sed nulla immutatione est opus, cum in numeris xctTà 

 PaKxeTov efòoc; dipodia iambica et choriambus egregie inter se respondere possint. — 

 In v. 390 quoque prò ò\éaa<; (2) corrigitur òXéaffac; (Triclinius aut Turnebus), sed hic 

 etiam, ut in v. 372, correctionem metrum minime postulat; dipodia enim iambica et 

 ionicus a maiore, cum eadem contineantur mensura ad eundemque rhythmum per 

 anaclasin redigi possint, optime possunt inter se respondere. 



(1) Vide eum, qusm supra laudavi, librum in p. 16. 



(2) G. Wolffius, ut servaret ò\éaac„ in v. 375 prò ttectiìjv corrigebat néaov atque ob id in v. 37& 

 ouua bcùaac prò aiu' £b euaa. 



