I. 



ii. 



6 ) 



6 ; 



6 ) 

 6^ 



4 = ep. 



6: 



162 ANGELUS TACCONE 12 



Primum Aiacis stasimum e duabus constat strophis atque antistrophis, sed nullam 

 habet epodum; prius quidem par, quod mox descripsimus, tres complectitur periodos, 

 post àei-EuvauXoc;, eùvuJuai-nupnTai, "Aiòav-'AipetòaK; fìnem habentes. Omnes numeris 

 Kaià pctKxetov elòoq scriptae sunt; prima quidem et secunda sunt epodicae, tertia vero 

 est proodica (ultimum tamen colon, cum catalecticum sit, refert etiam epodi speciem). 

 Harum periodorum structuram schematice ostendamus: 



ni. 



6 = pr. 



4 ) 

 ep. v 



In v. 598 libri non nacnv, sed nàffi praebent, at lectionis vitium, in quod facil- 

 lime amanuensis rei metricae ignarus inciderit, nemo est quin rnanifestum videat, 

 cum metrum hoc loco longam syllabam necessario deposcat. — Versus 601-603 (ex 

 'lòaia usque ad eùvwuai), ut in codicibus leguntur, haud dubia laborant e corruptela: 

 L enim codex ita exhibet: iòaia piuviuv | X.eijLtujviot (i a correctore quodam subscriptum 

 est) Troiai un.Xujv | àvr|pi6uoc; aièv eùvóuat. Cum contra ii versus, qui bis in antistropha 

 respondent, procul dubio certam praebeant lectionem, illis uti poterimus ducibus 

 ad statuendum utrum breves an longae esse possint eae syllabae, quae in stropha 

 egeant correctione. Sed philologi, qui adhuc in hunc emendandum locum curam iin- 

 penderunt, veteris de graecorum poè'tarum metris disciplinae secuti praecepta, eundem 

 longarum ac brevium syllabarum in stropha ordinem referre necessarium putaverunt 

 atque in antistropha; quamobrem, ne ulla ex parte metrum immutarent, multas 

 gravioresque in lectionem librorum induxerunt correctiones. Quas coniecturas si quis 

 legere cupiat, videat in Jebbii Aiace pp. 227-229, ubi in duas distributae sunt series 

 ea mente ut hae codicum Troia (vel Tróa l~) eiicerent, servarent illae. Nos vero, cum 

 dipodiam iambicam et antispastum antistrophice inter se respondere posse putemus, 

 talem proferimus lectionem quae, si minus alio valeat pretio, at praestet hoc ceteris, 

 quod codicum verba quam proxime referat. In versu quidem 603 eùvùiuai prò eùvóuai 

 est certissima Bergkii emendatio: in duos autem, qui antecedunt, versus has tantum 

 immutationes induco, quod i subscribo librorum ìòaia (cui correctioni verbi accentus 

 fidem facere nemo est quin videat) et Erfurdtii recipio emendationem Xeiuiuviòi prò 



Xeiuuuvia eo Consilio ut eam Ttoòòc; éSaffnuou speciem vitem, quae tamen ex 



mea sententia (1), neque in versibus glyconiis solum (Gleditscbius) , antispastus et 

 primam et ultimam habens irrationalem syllabam esse possit. Si igitur quam protuli 



pedis explanationem receperis, Xeiuurvia dativo servato, hic Aiacis locus, de 



quo tot tantaque disputavere philologi, i tantum subscripto sanabitur! Meam pro- 

 bantibus lectionem àvriptOaog esse adiectivi dvapiGunTO? vi explicandum (èv oùòevì 

 àpi9|nuj TaTtóuevoc; àXXa TtepieppiuuÉvoq Schol. in Eur. Sei. v. 1679) dicere opus non est. 



In v. 612 corruptam putavere nonnulli irpìv òri lectione (- -) antistrophicam 

 responsionem, cum in stropha brevis et longa (TtaXai-) responderent. Itaque Blaydesius 



(1) Vide quae de hoc argumento disserui in libri mei, qui inscribitur Antologia della Melica 

 Greca (Torino, Loescher. 1904), p. 246. 



