166 ANGELUS TACCONE 16 



epodica, e secunda vero et tertia, quarum sunt numeri Kaxà pai<xeìov eTòo?, haec 

 proodica est, epodum habet illa quam kùjXov rcapoiTéXeuTov ceteris maius anteit. Eam 

 periodorum structuram hoc ostendit schema: 



i. 

 6 



4 = ep. 



II. 



in. 



i 



4 ; 



6 = pr 



6 = k. nap. 





6 = ep. 





In v. 698 prò L codicis lectione xoporcoié, quae metrum corrumpit, omnes xopoTtoi' 

 corrigunt; in v. 699 quoque prò Kvu)0"ia ò' emendandum est KvuuoY, quod Kvvjoai in 

 r libro suggerit. — In v. 704 Bothius eÙYVu>o"TUJc; legebat ne in coli exitu syllaba 

 anceps esset; sed ea hoc loco et longiore toleratur periodo et illa in dicendo quiete, 

 quam post euYVUJO"roc; sententia requirit. — In v. 712 è£r|vuo~\ ut r liber exhibet, 

 non è£r|vuo"ev, ut L, scribendum est. — In v. 713 codices uapaivei Te koù qpXérei 

 praebent. Cum igitur in eo strophae versu, qui huic respondet, nulla corruptela affecta 

 videatur librorum lectio neque tamen ulla exhibeat verba quae Te kcù cpXéYEi syllabis 

 respondeant, omnes, qui de hoc egerunt loco, putant verba Te mi q>\éfei interpolata 

 esse. Fortasse uapaivei ab initio corruptum est in uapaiveTOti, quod secunda corruptio 

 in uapctivei Te transformavit ; hac denique lectione factum est ut corrector quidam, 

 aliquid excidisse existimans, koù cpXéfei adiiceret (Jebbius). — In v. 715 àvaOòaTov 

 prò <xvauòn.TOv dorice emendat Lobeckius, qui cpaTiamu' quoque cpaTiSaiu' loco, quod 

 est in libris, profert. — In decimi atque un decimi antistrophae versus sede secunda 

 haec — ^ o rtoòòq é£ao"nuou species est, cum eodem strophae loco haec o _ ^ ^ inve- 

 niatur; non deest tamen in his versibus antistrophica responsio, cum priore quidem 

 loco antecedentis choriambi ultima syllaba longa òixpovoc; sit habenda in antistropha, 

 sed Tpixpovoq in stropha, posteriore vero antecedentis dipodiae trochaicae ultima 

 syllaba irrationalis quidem in antistropha, rationalis vero in stropha putanda sit. 



In v. 718 mendosam librorum lectionem Ouuóv optime correxit Hermannus. 



Epiparodtis. 



Vv. 866-878. 



HMIXOPION A. 



novo? ttóvu) ttóvov cpéper ttS tto. 



irà yàp oùk ipav èfui; 



Koùòeì? èTiiCTaTai uè CuvctYcrfeìv tóttoi;. 



iòou, iòou ^ _ ^ _ . i_ . i_ 870 



òoOrrov au kXùui tivó. 



HM. B. 

 fjuijùv fé vaòq koivóttXouv óuiXiav. 



