31 SOPHOCLIS TKAGOEDIARUM LOCOS MELIOOS, ETC. 181 



In v. 205, ut singulae strophae atque antistrophae syllabae inter se i-esponderent» 

 omnes edito res Brunckii correctionem l'be prò eiòe receperunt; at ego librorum lectionera 

 servo, cum ionicus a minore et antispastus inter se respondere possint. — In v. 206 

 L codex à'i'KeT? exhibet: sed diaeresin minime necessariam, eamque duobus modis 



facile ipse amanuensis signavit. — In v. 221 codicum lectio est èv òeivoìc; , èv 



betvoù;: sed cum metrum duarum praepositionum èv redundantia tantum corruptum 

 videatur, quae ne ad sententiae quidem vel perspicuitatem vel vini conferant, Brunckii 

 emendationem , qua eas deleat, probabilem puto. — In v. 226 probandam esse 

 codicis r lectionem ttot' av, non L ttot' patet e metro. 



In v. 195 hermannianam correctionem oi prò (Tot, quod libri exhibent, necessariam 

 censeo; Campbellius enim, qui o*ot servat, interpretationem profert baud dubie longe 

 distantem a vero. — Versum 197 Wakefieldus ita èpos fjv ó cppàaaq, bóXo? ó KTeiva<; 

 invertit. Minime dubium est quin hac quoque facie Agamemnonis mortis mythicae 

 narrationi sententia respondeat, cum intellegi possit amore quidem Aegisthi Clytae- 

 mestram eo adductam esse ut virum necaret, fraude vero scelus patrasse. Sed ea 

 quoque, quae codicum lectio significat, optime consentiunt cum mytho: fraude enim, 

 non vi Agamemnoni necem inferre constitutum est , at horrendum crimen Clytae- 

 mestrae amor erga Aegisthum perfecit. Quin etiam imago, quam codicum lectio quasi 

 pictor in tabula nobis ante oculos offert, multo vividior est ac praesertim multo 

 nobilior. Sophoclis enim Clytaemestra, quamvis atrocissimo scelere foeda, quadam 

 tamen maiestate destituta non apparet, cum fati quaedam vis eam ad crimen impellat 

 (amor Agamemnoni vulnus inferi): contra Wakefieldi Clytaemestra, cum quieto animo, 

 occasione parata, virum necet ut libidini indulgeat, ignobilissima videtur fastidiumque 

 movet. — In v. 199 prò uopcpdv Wakefieldus uouqpdv legens pulcberrimum hunc 

 sophocleae Electrae locum piane deturpavit. Ea tamen erat illus Ttpoqpuxeuffavxei; in 

 re pingenda, ut ita dicam, potius quam significanda vis, ut egregie prohibere posset 

 quominus Wakefieldus talia peccaret. — In v. 205 prò tou? Reiskius xoìc; coniecit, 

 quod Nauckius et Blaydesius quoque probaverunt. Hanc emendationem minime esse 

 opportunam dicere non oportet, cum nemo sit quin manifestum videat eKTTayX' dx9n 

 atque Odvaxoi aÌKeì? unum et idem esse debere: sunt autem si codicum lectio ser- 

 vatur. — Neque denique in v. 199 cum Meklero prò xà bè xoìc; buvaxoìc;, quae libri 

 exhibent, corrigendum est bei toT? (vel xot) buvotxoìs, cum xà bé quidem de TioXéuouc; 

 dicatur, èptoxd vero explanandum sit adiecto èffxi, postremo TtXdGeiv eandem vim 

 atque aicrxe TrXdGetv [aùxoìi;] habeat. 



ère. 

 XOPOI. 

 dXX' ouv eùvoiqt y' oiùbil), 

 udxr|p djffei tic, ntffxd, 

 uf) xiKxetv O"' axav axaiq. 235 



HAEKTPA. 

 Kai xi uéxpov Kaxóxaxo? éq>u; «pépe, 

 ttóù? èxri xoiq qpBiuévotq àueXeìv KaXóv; 

 èv xivt xoOx' è'pXaOx' àvOpairruuv ; 



