214 ANGELUS TACCONE 64 



TTavòq òpeactpàTa TTpoOTreXacrOeio"' ; 1100 



f\ ai f écpuffe natrip 

 Aoiiac;; Tip yàp 7rXai<e<; 

 (rrpóvouoi TTÓìaai cpiXai ■ 

 ei'6' ó KuXXàvac; àvàacxtuv, 



eie" ó BaKxeToq 6eòc; vai- 1105 



ujv in axpiuv òpéuuv eu- 

 pnea òéEa-r' ex tou 

 Nu|acpóìv 'EXikujvìòuuv, al? 

 TT^eìara o"uuTrai£ei. 



I. 



— w — 



_ ^ k_Z _ 



— w ^ — w v-« — . A 



II. 



v^ vy — 



u L— • — 



Stropha et antistropha, e quibus hoc hyporchema constat, duas complectuntur 

 periodos post ai Ye-7rXàK€<;, eìn-auuiraiZiei exeuntes. Utraque est numeris Kaxà (3cck- 

 Xeìov eìboc, scripta; prior quidem est palinodica ac mesodica, secunda vero mesodica. 

 Quae structura hoc significatili* schemate: 



mes. 



Cum in v. 1100 inter verba òpeaaifiàTO- et TTpoffireXacfeeTo"' syllaba deesse vide- 

 returut antistrophica responsio inter vv. 1100 et 1089 esset, multis modis philologi ea, 

 quae excidisse putarent, restituere conati sunt. Atque Hermannus quidem (ti?) post 

 òpeffffipdTa adiecit, Heathius contra (ttou) addidit; Wunderus autem òpeCcnpóTao 

 scripsit, Lachmannus òpeo"0"i(3aTa Traxpòc; TreXacrGeìo"', alii denique alias graviores pro- 

 tulerunt immutationes. At ego nihil in codicum lectione immutandum puto, cum ionicus 

 a minore catalecticus (y ^ < — . .) et acatalectus egregie inter se respondere possint. — 

 Versum 1101 ita L praebet: f| ai fé. 6uYÓTnp Aoiioir plerique vero inter seriores 

 codices Ti? post fé addunt. Sed neque L libri neque seriorum codicum lectionis sen- 



