﻿31 
  GLI 
  STATUTI 
  DI 
  AMEDEO 
  Vili 
  DUCA 
  DI 
  SAVOIA 
  DEL 
  26 
  LUGLIO 
  1423 
  71 
  

  

  arbitrio 
  ius 
  dicentis 
  proponenda 
  et 
  ex 
  post 
  ipso 
  facto 
  committenda, 
  ut 
  restituat 
  rem 
  ad 
  quam 
  

   restituendam 
  fuerit 
  condanata 
  parti 
  victrici 
  infra 
  octo 
  dies, 
  a 
  die 
  iniunctionis 
  vel 
  executionis 
  

   mandati 
  numerandos. 
  Quod 
  si 
  feeerit, 
  tilterius 
  non 
  est 
  opus 
  querele. 
  Si 
  autem 
  non 
  fecerit, 
  sed 
  

   morosa 
  fuerit 
  ipsa 
  pars 
  ad 
  predicta 
  implenda 
  et 
  iniunctioni 
  vel 
  mandato 
  obtemperandum, 
  

   iniungatur 
  vel 
  mandetur 
  iterum 
  eidem 
  parti 
  condannate, 
  sub 
  maiori 
  pena 
  arbitrio 
  iudicis 
  etc. 
  

   et 
  ipso 
  facto 
  comittenda 
  ut 
  supra, 
  infra 
  alios 
  octo 
  dies 
  numerandos 
  ut 
  supra 
  a 
  die 
  iniunctionis 
  

   vel 
  executionis 
  mandati, 
  dictam 
  talem 
  rem 
  restituat. 
  Quod 
  si 
  non 
  fecerit 
  ipse 
  condannatus, 
  sed 
  

   morosus 
  fuerit, 
  mittatur 
  in 
  possessionem 
  victor 
  honorum 
  sibi 
  restituendorum 
  incontinenti 
  per 
  

   manum 
  militarem, 
  hoc 
  est 
  per 
  officiales 
  nostros. 
  Et 
  ut 
  tucius 
  et 
  sine 
  scandalo 
  fìat, 
  ponatur 
  

   ipsa 
  res 
  restituenda 
  ac 
  etiam 
  victor, 
  qui 
  in 
  possessionem 
  mittetur, 
  in 
  salvagardia 
  nostri 
  ducis 
  

   prefati, 
  penicellis 
  nostris 
  in 
  re 
  ipsa 
  positis 
  in 
  signum 
  salvagardie 
  ; 
  in 
  qua 
  1 
  1 
  * 
  salvagardia 
  intelli- 
  

   gantur 
  ipso 
  facto 
  ipsi 
  victor 
  et 
  res 
  positi. 
  Statuentes 
  quod 
  infrangentes 
  ipsam 
  salvamgardiam 
  

   debeant 
  pena 
  in 
  futurnm 
  [infractorum~\ 
  salvegardie 
  puniri. 
  Vel 
  etiam, 
  post 
  lapsum 
  ultimorum 
  

   octo 
  dierum 
  de 
  quibus 
  supra 
  fit 
  mentio, 
  de 
  mandato 
  ius 
  dicentis, 
  qui 
  sententiam 
  de 
  cuius 
  

   executione 
  tractatur 
  protulerit, 
  detineatur 
  et 
  arrestetur 
  condanatus 
  ad 
  restituendum 
  in 
  ipsa 
  

   sententia 
  prout 
  ipsi 
  ius 
  dicenti 
  videbitur 
  detinendus, 
  nec 
  inde 
  relaxetur, 
  nisi 
  mandatum 
  ipsius 
  

   ius 
  dicentis 
  paruerit. 
  Castellanis 
  ac 
  ceteris 
  executoribus 
  per 
  presens 
  nostrum 
  statutum 
  iniun- 
  

   gentes 
  et 
  mandantes 
  ut 
  mandatis 
  ius 
  dicencium 
  seu 
  ius 
  dicere 
  debencium, 
  in 
  dictis 
  et 
  aliis 
  

   quibuscunque 
  executionibus 
  sententiarum 
  per 
  ipsos 
  latarum, 
  maxime 
  obediant 
  et 
  pareant 
  sine 
  

   quavis 
  difficultate. 
  Et 
  hoc 
  sub 
  pena 
  centum 
  solidorum 
  forcium 
  prò 
  quolibet 
  castellano 
  vel 
  tali 
  

   executore, 
  et 
  qualibet 
  vice 
  qua 
  non 
  ohedierint, 
  ipso 
  facto 
  et 
  sine 
  aliqua 
  declaratione 
  comit- 
  

   tenda 
  et 
  fisco 
  nostro 
  irremissihiliter 
  applicanda. 
  Dantes 
  per 
  presentes 
  ipsis 
  ius 
  dicere 
  debentibus 
  

   liberum 
  arhitrium 
  ut 
  altero 
  dictorum 
  duorum 
  modorum 
  supra 
  proxime 
  descriptorum 
  possint, 
  

   debeant 
  et 
  teneantur 
  per 
  eos 
  iudicata 
  et 
  pronunciata 
  debite 
  executioni 
  demandari. 
  

  

  [14] 
  

  

  Si 
  vero 
  sententia 
  ipsa 
  vel 
  ordinatio 
  fuerit 
  super 
  actione 
  personali 
  lata 
  vel 
  alia 
  quacunque, 
  

   tunc 
  per 
  ius 
  dicentem, 
  qui 
  talem 
  protulerit 
  sententiam 
  vel 
  ordinationem, 
  iniungatur 
  vel 
  

   mandetur 
  condempnato, 
  sub 
  pena 
  iudicis 
  arbitrio 
  imponenda 
  et 
  ipso 
  iure 
  et 
  facto 
  committenda, 
  

   quatinus 
  det 
  et 
  faciat 
  vel 
  alias 
  compleat 
  id 
  ad 
  quod 
  fuerit 
  condampnatus 
  victori, 
  infra 
  octo 
  

   dies 
  a 
  die 
  iniunctionis 
  vel 
  exequcionis 
  mandati 
  numerandos. 
  Quod 
  si 
  fecerit, 
  sententia 
  vel 
  ordi- 
  

   natio 
  sua 
  debittam 
  habebit 
  exequcionem. 
  Si 
  autem 
  non 
  fecerit, 
  sed 
  morosa 
  fuerit 
  ipsa 
  pars, 
  

   itterum 
  iniungatur 
  vel 
  mandetur 
  ei, 
  sub 
  maiori 
  pena 
  ipso 
  iure 
  et 
  facto 
  ut 
  supra 
  committenda, 
  

   ut 
  det, 
  faciat 
  seu 
  adimpleat 
  quod 
  debebit 
  et 
  ad 
  quod 
  fuerit 
  condempnacta. 
  Quod 
  si 
  interim 
  

   non 
  fecerit, 
  sed 
  inhobediens 
  vel 
  morosus 
  fuerit, 
  tunc, 
  post 
  lapssum 
  dictorum 
  ultimorum 
  octo 
  

   dierum, 
  incontinenti 
  arrestetur 
  et 
  detineatur 
  ipse 
  condempnatus 
  et 
  morosus 
  ut 
  supra, 
  de 
  man- 
  

   dato 
  ius 
  dicentis 
  qui 
  talem 
  protulerit 
  sentenciam 
  et 
  ordinacionem, 
  prout 
  ipsi 
  ius 
  dicenti 
  vide- 
  

   bitur 
  detinendus. 
  Et 
  hoc 
  si 
  perssona 
  talis 
  condempnati 
  haberi 
  possit 
  vel 
  valeat. 
  Alias 
  autem 
  

   fiat 
  levatio 
  que 
  sufficiat, 
  etiam 
  verhalis, 
  de 
  bonis 
  talis 
  condempnati, 
  mobillibus 
  et 
  immobilibus, 
  

   de 
  quibus 
  voluerit 
  ipse 
  exequtor, 
  de 
  hiis 
  1 
  1 
  ** 
  tamen 
  que 
  reperientur 
  ipse 
  condamnatus 
  tem- 
  

   pore 
  condemnationis 
  possidere, 
  non 
  habita 
  consideratione 
  ad 
  dieta 
  bona 
  mobilia 
  et 
  immobilia, 
  

   nec 
  ad 
  ordinem 
  vel 
  prioritatem 
  ac 
  posteritatem 
  ipsorum 
  honorum, 
  sed 
  levet 
  quo 
  voluerit 
  ipse 
  

   executor 
  de 
  ipsis 
  bonis. 
  Qua 
  levatione 
  facta 
  notificet 
  ius 
  dicens 
  vel 
  executor 
  ipsi 
  condanato 
  

   contra 
  quem 
  levata 
  fuerint 
  talia 
  bona, 
  si 
  ipsum 
  condannatum 
  reperire 
  possit; 
  alias 
  autem 
  in 
  

  

  * 
  e. 
  3 
  v., 
  col 
  1. 
  ** 
  e. 
  3 
  v., 
  col. 
  3. 
  

  

  