20 С. J. Maximowicz, 



poullo longiore, iterum 3-radiato, aut saepius denique (ia japonicis) elongata, mox panicu- 

 lata, peduuculis lateralibus 2 — ö-floris, mox racemosa, pedunculis sub-1-floris, (ut in Phi- 

 delpho) — semper tamen centrifugali ordine florens. Quae differentiae constantissimae tali 

 modo tantum et uon saepe perturbantur, ut folia sub cyma posita interdum producant pe- 

 dunculos adventitios duos, sed hoc rarius obvenit, semperque adsunt in eodem ramo cymae 

 normales frequentiores. Pedunculi basi, pedicelli vulgo media altitudine, fulciuntur bracteis, 

 ad radiorum principalium basin rarius adhuc sat foliiformibus, viridibus et tune persistentibus, 

 saepissime vero membranaceis setaceis ; quum vero quoad formam vix diversae et saepissime 

 ante anthesin deciduae sint, ad specierum dilimitationem nil valent. Paucas etiam diversitates 

 praebet calycis tubi et laciniarum forma, easque potius ad sectiones quam ad species distin- 

 guendas aptas. Magis diversa, sed etiam multo magis varians est petalorum forma. Obveniunt 

 enim facile in omnibus speciebus flores solito majores et minores, sed fere tantum quoad peta- 

 lorum longitudinem , ita ut esse possint mox latiora mox angustiora, etsi forma sat con- 

 stantia. Meliora adhuc signa e directione petalorum, an sint horizontalipatentia, an in infundi- 

 bulum erectopatula , sumenda, atque in sicco adhuc sat bene cognoscenda. Filamenti dila- 

 tati dentés quoad formam , directionem , altitudinem lobi intermedii antheriferi tam variant, 

 ut in eodem flore inveniantur filamenta subulata et distincte dentata, ita ut in distinctione 

 specierum sermo solum esse possit, utrum dentés distinctissimi adsint nec ne, in quo casu 

 filamenta saepissime subulata sunt, interjectis nonnullis indistincte vel unilateraliter den- 

 tatis. Antherae fere semper simillimae sunt, late ellipticae vel ovatae, didymae, connectivo 

 latiusculo, occurrunt tamen in unica specie auguste ellipticae [B. grandiflora), inque eadem, 

 sed inconstanter, interdum apiculo dentiformi terminali instructae sunt. An sint glabrae an 

 puis stellatis obsessae, signum diagnosticum nullius pretii, nam in speciebus magis gla- 

 bratis glabrae, in magis pubescentibus puberulae sunt, sub anthesi vero poUine emisso pili 

 omnino absconduntur. Katio staminum erga petalorum stylorumque longitudinem, quamvis 

 valde cum petalorum longitudine varians, tamen caute quidem ad species distinguendas, 

 una cura aliis melioribus signis, adhibendum, nam in nonnullis speciebus non parvae diffe- 

 rentiae occurrunt. Styli semper sunt liberi, ereeti, apicem versus sensim in stigma latere 

 interiore decurrens, mox brevius mox longius clavatum, dilatati, in omnibus Beutsiis simil- 

 limi. Discus meliores offert diversitates, vulgo enim indistincte 10-crenatus, occurrit ra- 

 rius distincte 5-dentatus. Optima signa offert capsula, stuctura interna semper quidem ut 

 videtur simillima, sed calycis limbo mox deciduo mox persistente, disco concavo, piano vel 

 valde convexo exserto, capsulam semisuperam constituente {D. grandiflora), denique mi- 

 nuta hemisphaerica vel majuscula truncato-globosa. Sed pleraeque species adhuc fructi- 

 ferae aut nondum coUectae aut mihi ignotae, neque unquam ab auctoribus quoad fructus 

 f)rmam accuratius descriptae sunt. 



Patet vero e praecedentibus , characteres ad distinguendas Deutzias optimos esse tan- 

 tum illos e capsula, ex iuflorescentia et e petalorum praefloratione depromptos, quos bene 

 adjuvant signa in directione formaque petalorum, filamentorum indole, disci margine latentia. 



