36 с. J. Maximowicz, 



vel ceteris hortorum Europaeorum in America ignotis, attamen americanis. Ita Hooker 

 filius, quod sciam, unicus hucusque e scriptoribus botanicis est, qui formas hujus generis 

 sponte crescentes observare potuit, et ille ipse Ph. tomentosum, ab omnibus pro bona specie 

 sumtum, cum Ph. coronario conjungit. Equidem formas sat numerosas in itineribus meis 

 fréquenter examinare, nunc, ex itinere redux, specimina numerosa herbarii Schraderiani 

 in museo Hti botan. nostri asservati, monographiae hujus auctoris prototypa, perscrutare 

 potui, atque nunc mihi persuasissimum est, oranes Philadelphos Asiam incolentes nil uisi 

 varietates esse Ph. coronarii, quocum non possum imo, quin conjugam species Schraderi 

 nonnuUas, quas ex America accepisse asserit, ubi vero ne una quidem unquam inventa 

 fuisse videtur. Ph. grandißorum vero, asiaticae plantae persimilem, hucusque etiam cum 

 Ph. coronario conferruminare non ausi, non magis quam certi aliquid proferre de aliis for- 

 mis simillimis, v. gr. Ph. inodoro, Ph. Lewisii, Ph. affini, Ph. californico, imo Ph. mexicano, 

 quas in vivo et spontaneo statu, vel imo sufficienti copia speciminum exsiccatorum, exami- 

 nandi defuit occasio. Videant igitur botanici Americani, quomodo sese habeant species ad- 

 ductae, an re vera sint bonae species, vel tantum varietates unius speciei latissime diffusae; 

 décernant iidem, an varietates americanae Ph. coronarii re vera sint Americae indigenae, vel 

 tantum formae hortorum europaeorum, hybridae forsan e Ph. grandifloro enatae, quem 

 non parum appropinquant; dijudicent denique illi, quibus causis, si Ph. coronarius re vera 

 ibi sponte crescat, in America tantum ad 40 gradum progrediatur, quum in Asia orientali, 

 coelo simili donata, 52 gradum attingat. 



Nota. Racemus Philadelphorum , ab apice neque a basi florere incipiens, non est ra- 

 cemus verus, sed cyma depauperata, eademque inflorescentia, quae, tantum divitior, occur- 

 rit in Deutziis plerisque. Ordo florendi in Philadeïphis tamen regulariter centrifugalis dici non 

 potest, non magis quam in cymis plurimis; plerumque post florem terminalem sequitur non 

 par sequens, sed alterum, vel saltem unus flos paris superioris serior est quam uterque vel 

 unus e magis inferioribus. Quod provenit, quia pedunculi in racemo saepe non ejusdem 

 sunt ordinis, axes secundariae nempe floriferae cum tertiariis ad florem sohtarium re- 

 ductis, axibusque sterilibus secundi ordinis insidentibus, in eodem verticillo proveniunt. 

 Optime demonstrat verum inflorescentiae characterem spécimen fructiferum Ph. coronarii, 

 a Pallasio decerptum, nunc in herbario Fischeriauo asservatum, ubi singuli pedunculi in 

 racemo iterum ramosi sunt, floresque très proferunt, exacte ut vidimus in DeuUia qua- 

 darii, v. gr. crenata. 



Ph. coronarius L. — Ph. coronarius!, Zeyheri! , floribundus!, verrucosus! et latifolius! 

 Schrader in DC. Prodr. III. p. 205. — Eel. Schrad. in Linn, XII. p. 388 sq. — Ph. 

 pubescens h. Cels! in hb. Schrad. — Ph. nepalensis Loud. — Ph. triflorus Wall, ex K. 

 Koch in Wochenschr. f. Gärtn. II. p. 228. — Ph. tomentosus Wall. Cat. 3653. — Ph. 

 Satsumi Siebold. ex Paxton. FI. G. II. n, 375, fig. xylogr, 188. — Ph. Schrenckii Rupr. 

 in Bull, et Mél. biol. Acad. Petersb. IL p. 542. — Pli. tenuifolius Rupr. et Maxim, ibid. 

 p. 425, 542. — Ph. pekinensis Rupr. ibid. p. 543. — Racemis 3 — 11-floris; calycis 



