ReTISIO HtDRANGEEAEUM AsiAE ORIENTALIS. 39 



p. 211 et Mél. biol. tir. du Bull. IL p. 487. — Rgl. FI. Ussur. p. 65. — Ramis plerum- 

 que divergentibus debilioribus, foliis membranaceis varietatis a.; racemis subinterruptis ; 

 floribus plerumque inodoris; petalis tenuibus membranaceis patentibus; staminibus debili- 

 bus rarius in fasciculum erectis, plerumque diffusis. 



Hab. in Mandshuriae rossicae sylvis humidis umbrosis, locis apertioribns et magis 

 meridionalibus transiens in var. y. vel œ, vel e. Secus Amur fluvium usque fere ad partem 

 superiorem invenitur, in montibus Bureicis frequentissimus, in parte inferiori fluvii progre- 

 diens usque ad 52° fere lat. bor. Crescit etiam hinc inde ad Sungari fl. Abundat in sylvis 

 ad Usuri û. usque ad fontes ejus. Vulgaris occun-it in sylvis mixtis et frondosis jugi litto- 

 ralis, usque ad sinum Victoriae, ubi circa portum May communis. Haud deest etiam in re- 

 gione littorali circa aestuarium Stae Olgae, cet., ubi tamen rarior fit, plerumque locum ce- 

 dens var. e. vel y. 



Primum a me in sylvis umbrosis humidis regionum borealium observatus, primo 

 aspectu jam tam diversus a genuino Ph. coronario apparuit, ut minime dubius pro specie 

 diversa agnoverim {Ph. tenuifolio) , et opinionem banc contra Regelium (11. ce.) postea 

 deferiderim. Non solum enim typicus tenuifolius floribus differt, qui saepe duplo quam in 

 genuino minores, inodori, racemum vulgo pauperiorem.(3 — 5-florum) constituentes, magis 

 albi quam lactei sunt, petalis patentibus tenuibus saepe angustioribus et a se tnvicem dis- 

 tantibus, ita ut per intervalla eorum calyx conspiciatur, filamentis vulgo debilioribus, non 

 firme in fasciculum erectis, sed irregulariter diffusis, stylis ad summum medium, neque basin 

 usque fissis, — sed etiam habitus valde diversus. Ph. temiifoliits enim fruticem sistit debilem 

 squarroso-divergenti-i'amosum, ramis tenuioribus, minus foliatis, fronde profundius viridi, 

 atque vulgo humilior crescit quam var. œ. — Sed jam in sylvis frondosis siccioribus secus 

 Amur meridionalem nonnihil mutatur, ita enim, ut habitus generalis remaneat, sed folia 

 firmiora floresque numerosiores , densiores et majores, petala firmiora latiora magis conni- 

 ventia fiant, filamenta denique jam in fasciculum erigantur. Major diversitas adhuc obser- 

 vatur in fruticis indole, secundum stationes diversas, in montibus Bureicis. Hic genuinum 

 Ph. temiifolium invenies in vallibus umbrosis, simul cum fruticibus, ad montium latera vel 

 in rupibus crescentibus, totum habitum Ph. coronarii ostendentibus : ramos valides ramulos- 

 que patulos, neque divergentes, folia firma, flores infundibuliformes, ceteraque omnia, prae- 

 ter florum odorem; obvenit imo, quasi ad ultima dubia removenda, frutex unus alterve ge- 

 nuinae var. ß. ramum unum vel pluies emittens aspectu diversissimo , omnino var. a. Qua- 

 lia specimina asservantur in museo horti botanici aRadde collecta, certo certius docentia: 

 ramificationem patulara vel divergentem, ramos plus vel minus valides pro dis- 

 tinguendis speciebus nil valere. Patet etiam e praecedentibus, florum numerum et 

 maguitudinem, petalorum formam, consistentiam atque directionem, staminum indolem, ra- 

 cemi densitatem, foUorum texturam, summopere variare. Superesset igitur racemus bractea- 

 tus vel ebracteatus — signum inconstantissimum, oder florum — interdum, praecipue in re- 

 gione littoraU Mandshuriae, jam reperiendus, denique styli apice tantum, in genuino coronario 



