40 С. J. Maximowicz, 



basin usque fissi. Secl hoc ultimum Signum etiam vix adhibendum, nam ad medium jam fissi 

 occurrunt haud infrequenter in var. ß., apicem fere usque conjuncti, facile tarnen disjun- 

 gendi, in var. a., perfecte connati in neutra. 



y. SatSUmi, — PÄ. Satsumï Siebold. ex Paxton's FI. G. П. .¥?. 375, fig. xylogr. 188 

 (1851 — 1852). — Th. Schrenckii Rupr. in Mél. biol. 1. с p. 542. (1857). — Maxim. Prim. 

 FI. Amur. p. 109. — Rgl. FI. Ussur. p. 65. — Ph. coronarius Sieb. et. Zucc. FI. Jap. fam. 

 nat., teste Paxton, qui spec. auth. vidit. — Ramis vulgo patentibus: foliis ovato-ellipticis 

 ovatis late ovatisve, superioribus lanceolatis, longius acuminatis, basi cuneatis, integris vel 

 denticulato-serratis, pubescentia variabili var. œ. ; racemis interruptis 5 — 11-floris, floribus 

 oduratis vulgo setaceobracteatis , calycibus pedicellisque interdum rarius ' leviter adpresse 

 serieeis, laciniis sensius acuminatis, stylis saepe serieeis. 



Hab. in Manclsliuria rossica secus fl. Amur inferiorem rarius: prope Pachale init. 

 Julii flor. legit Schrenck!, — et ad fl. Usuri, prope pagum Wangbo-sa, fine Sept, frf., 

 Maack! — In Japonia; ins. Tsusima freti Coreani (Wilford, 1859 s. Ш, s. n. Ph. tenui- 

 folii); Kiusiu: prope Nagasaki, an sponte? (Oldham s. K?.. 1862. flor., s. n. Ph. tenuifolii), 

 culta, init. Junii flor. (ipse); Nippon: prov. Senano, ad latera montium altissimorum in syl- 

 vis a. 1864 fl. leg. Tschonoskü; Tezo, non procul a Hakodate leg. fl. Albrecht! 



Varietas racemis setaceobracteatis valde interruptis (intervallis inter flores saepe us- 

 que pollicaribus), foliis superioribus angustis, floribus odoris, petalis magis rotundatis — 

 si specimina typica sumuntur — quum a praecedente tum a genuino primo aspectu diver- 

 sissima, at simili inconstantia gaudens ac praecedens. 



Ut sileam de pubescentia foliorum, quae saepius ad margines tantum et subtus ad venas 

 adest, interdum vero totam laminam subtus sat dense, vel imo superne parce, obtegit, brac- 

 teae saepe ad pedunculos infimos tantum vel totae desunt, petala angustiora fiunt, folia 

 (speciminum sylvaticorum) tenuiora, liabitus laxus ramulis divergentibus — quae specimina, 

 praesertim si folia superiora angustiora desunt, quod saepe occurrere solet, vix a var. §. 

 distinguenda sunt. 



Attamen formae distinguuntur duae: altera sylvatica, spontanea: frutex magis depau- 

 peratus, ramis debilioribus divergentibus, — altera, in hortis Japonicis per culturam e 

 priore orta, in Man;lshuria locis apertis spontanea (typicus Ph. Schrenckii): frutex robustus 

 facie var. a., ramis floriferis rectis pedalibus, foliis firmis. Utraque forma vero signa dia- 

 gnostica communia habet, iterüm demonstrans, differentias e statura ramorumque directione 

 petitas nullius esse momenti. — Ceterum specimina prototypa Ph. Schrenckii stylis parce 

 serieeis gaudent, quum in nostra culta, quae ceterum iiscum ad amussim congrua, glabra 

 sint. Sed stjdi pari modo pubescentes rarius occurrunt in forma nostra sylvatica. 



Icon Paxtonianum adductum, fide ipsius editoris, ad spécimen miserum primo anno, 

 postquam e Japonia introduetum fuit, florens, delineatum est — ideo flores duos tantum 

 petalis teneribus undulatis ofiert, sed omnibus signis eonvenerat cum authentico a Zucca- 

 rinio aecepto — igitur etiam quoad stylos basin usque fissos, qui in nostro vel apiee tan- 



