77 LA " GUEEEA d'ATTILA „ POEMA FRANCO-ITALIANO DI NICOLA DA CASOLA 153 



III. 



LIBER ATTILAE 



{Cod. veron., e. 15f-153''). 



I. — La nascita di Attila. 



Erat autem quidam rex ungarus nomine Ostrubaldus qui habebat quondam suam filiam 

 Talde formosam que adhuc domieella erat. Nam ipsa domicella novercam habebat quia mater 

 eius decesserat, que fuerat de genere Lombardorum. Domicella vero illa iam ad etatem nubendi 

 properabat atque multorum baronum prorabatur filios , nam eloquens erat valde et propter 

 lasciviam suam que eam inspirabat mundialibus amoribus vacare incipiebat quia luxuria valde 

 et amor effìcax eam de die in diem multo magis conpungebant. Ostrubaldus autem rex Ungarie 

 intendebat eam bonorifiee maritare. Et cum Eraclio filio lustiniani imperatoris Constantinopilis 

 matrimonio venerabili copulare. 



Qumque Ostrubaldus vidit filiam suam esse vagam nimis ac fervitantem lasciviis seu lascivia, 

 timens ne proinde quoque lascivia deterior sequeretur, ipsam in quadam turri reclusit et multas 

 domicellas ad serviendum sibi cum ea in turrim mandavit, omniaque bostia turris fìrmiter 

 obstruere fecit et iussit ne aliquis ad eam posset accedere nec introitum vel exitum inveniente 

 predicte quoniam domicelle in quadam sporticula continuo cum fune trahebant illa quibus 

 usu necessario cottidiano indigebant. Et qu'um pater puelle fecit eam in turrim intrare tuno 

 commisit ei unum catulum sive leporarium diligenter ad enutriendum usque quod posset aptus 

 ad venandum turrisire {sic!) atque ipsa catulum ipsum secum in turrim recepit; et eum usque 

 ad infìnitum tempus nitentem (?) serva vit. Canis enim pulcher et albus erat quod nix umquam 

 visus prefucant (?). In lecto enim domicelle canis ille sepius ad dormiendum se ponebat. Accidit 

 ergo quadam nocte, dum ipsa in lecto suo nuda iaceret vicioque luxurie calefacta, ventrem suum 

 versus canem vertit. Tunc canis ille calorem senciens et dulcedinem domicelle ad eam (?) pronus 

 accessit et protinus earnaliter cognovit. Magnum peccatum fuit, maior dolor et maximum dampnum 

 quia illieo sicut domicella fuit a cane tacta ita fuit incontinenti in utero ingravidata. Ideoque 

 domicelle que cum ea erant turbate fuerunt quando ventrem filie regis elevatum et pregnantis 

 cognoverunt et ad similitudinem canis totum negocium partepertum (?). Idcirco canem de turri 

 in foveam in qua submersus est iactaverunt. Et eadem filia regis ita tristis erat quod alium 

 quam se occidere non querebat. Et domicelle que eam associabant ipsam nullo modo relinquere 

 presumebant. Et notificaverunt liec omnia Ostrubaldo patri suo. Cumque audisset beo Ostru- 

 baldus de filia sua comotus et vebementer, attamen ipse considerans buius rei culpam totaliter 

 esse suam, filiam propriam ex turri recepit, et cuidam baroni de Ungaria nobiliter desponsavit. 

 Quum quidem baro graviter eam suscepit nuspicie igitur facte sunt sollempniter et nobilissime, 

 quia baro ille nobilis et ortu nobilis erat valde. Et quando domina pepercitur tunc baro iste 

 filium suum esse reputavit quia eum firmiter genuine credidit. Sed postquam natus est infans 

 medius ad similitudinem hominis et medius ad similitudinem canis erat unde tantus dolor, nulla 

 patria fuit quod baro vero ille puerum et matrem interfecisset nisi tria timuisset: primum 

 fuit propter timorem regis, secundum quod rex Ostrubaldus heredem non habebat et domina 

 illa una cum viro suo post decessum patris sui in hereditatem tocius regni Ungarie succedebat *). 

 Et tercium quia quidem senex qui valde sapiens de sua lege erat et cum viro domicelle sepius 

 commorabatur et conversabatur ") dixit ei quod quando uxorem suam earnaliter cognovit si ipse 

 cor suum ad canem totaliter habebat tunc potuit aliqualiter infans reeipere formam canis. Postea 

 senex iste narravit baroni hystoriam de lacobo quando veniebat ad Labam avunculum suum 



') È scritto veramente succehat. ') È scritto veramente conversatur (sic). 



Serik II. Tom. LVI 20 



