26 ARNALDO SEGARIZZI 



[e. 38 t.~\ inferant, que bella quot calamitates atque erumnas orbi universo prestent mibique 

 potissimum, que hoc in continuo ludo versoi - , attente ausculta, Mercuri deorum disertissime 

 atque facundissime. Hoc igitur pemiciosum bellum atque pestiferum posteaquam atroci furore 

 miseros mortales obcecavit, ruunt illi quidem perituri sublato clamore et confligunt et abinvicem 

 non modo ulciscendi crudelitate et feritate bellandi perdite trucidante, sed me quoque miseram 

 vastant urendo atque cremando omnia. Meas etenim villas dirimunt, mea oppida evertunt, meas 

 urbes expugnant cremant depopulantur et, quod maius ac scelestius est, et phana spoliant et 

 tempia violant et delubra poluunt et cives trucidant et eorum substantias dissipant et virgines 

 ac ingenuos pueros rapiunt violant necant per fas atque nefas cuncta facientes. igitur bellum 

 atrocissimum ! o prelium pestem et destructionem humani generis! o pugnam nialorum atque 

 nefandorum omnium causami Tu enini iustissima regna destruis, tu amplas urbes evertis, tu 

 homines [e. 39 r.] ante tempus et immaturos interficis. Sed et vos quoque, o terrena animalia, 

 adeo ignavi et obtusi animi estis, ut ipsamet prelium poscatis, ubi audacter cruorem vestrum 

 expectatis, ubi pavores trepidationes terrores et denique ubi omnia primo quidem pendent, 

 postea vero et victoribus et victis malum evenire necesse est. Vellem ergo optaremque per- 

 masime, Mercuri, ut Ciceronis illius mei admirabilem et prope divinam eloquentiam hac in 

 tempestate, in qua pene barbara facta sum, oblita... lingua latina, quandoquidem ea omnia 

 studia litterarum, eas omnes artes, quas liberales vocant, quasque multis laboribus, plurimis 

 sudoribus, assiduis vigiliis ex docta illa et magistra Grecia didici, nunc vero armis oppressa 

 disdidici, cuperem, inquam, illius divini mei oratori s facundiam et dieendi copiam, idest illa 

 divina orationis fluentia, habere, quo pestem flammam exitium hoc menni oratione sublimi et 

 acri efi'ulminare valerem, quod ex regno atque libertate in servitutem, ex opulentia et habundantia 

 in egestatem ac inopiam, ex sapientia preterea et prudentia in ignorantiam atque inscitiam, idest 

 ex summo [e. 39 t.~] et felicissimo gradu in infimum atque misemmum deiecit. Quas ob res 

 ipsa ego Italia iusto iure calamitosissimam atque infelicissimam meam sortem fleo ploroque et 

 buius temporis fatalem rabiem accuso. Ideo, ut vides, ingens luctus totani me opplevit territam 

 super tot tantasque clades miserias erumnas calamitates infelicitates. Videre etenim certe videor 

 diis adversis fatoque sinistro me genitam esse. 



Mercurius. Sediamego opportunus nuncius tibi, Italia, venio et idoneus consolator. Bene 

 spera. Revivisce. Bellare desierunt Itali. Fedus iactum est. Pax ini ta et iam a summo confirmata 

 love. Itaque celitus missam expecta. 



Italia. Novi, Mercuri, summam tuam erga nos humanitatem. Misera, quid aio? scio, inquam, 

 Mercuri, piam tuam erga nos deitatem, ideo solari me cupiens grata et iocunda mihi nuncias : 

 pacem ipsa his seculis vix unquam vidi, nec videre spero. 



Mercurius. Si mihi fidem non prestas, quod feliciter ultra spem tibi nuncio, expecta pa- 

 rumper et sile quiesceque interim, ut hoc ipsum a Fama, que iam pervulgata venit, scies, nam 

 video ipsam festine properare. 



Italia. Mendaci ne illi Fame credam, que prò voluptate mendacissimos rumores in dies 

 effluit atque dissipat? 



Mercurius. Vera dicis, mendosam [e. 40 r.] atque improbam esse persepe, ceterum non 

 semper, presertdm quando universi ferunt atque referunt. Nosti enim illud pervulgatum pro- 

 verbium: Famam quam omnes famant non ex toto perire sed eccam. 



Fama. Vehementer gaudeo et mirifice letor et unice tibi, Italia, congratulor, te tandem 

 iam pace potiri, itaque, ut oratoi- tuus diceret, " cedant arma toge „ (1). 



Italia. Credam, oportet; verum quis demum hic est tam sacer tamque pins , qui pacem 

 mihi optatissimam presti tur? 



(1) Cic, De Off., I, 21. 



