24 ARNALDO SEGAEIZZI 



frenetica dicis, concretimi, abstractum, quidditatem, essentiam et huiusmodi alia, perquam ne- 

 cessaria sunt ad rerum cognitionem, quam si scires eque grata forent. In libris autem de ele- 

 gantia lingue latine, in quibus Priscianum, Servium, Donatum, Marcellura , iurisconsultos 

 reprehendis, nescio quos laudes, nisi forte tibi propositum sit omnibus detrabere, ut, ex aliorum 

 infamia, tibi famam acquirere possis. Sed interim admonendus es, ut caveas sinistrum quid 

 contra iurisconsultos proferre. Eorum enim responsa iuri legibusque miscuntur: leges autem 

 consultaque prudentum precepta sunt, quibus omnes homines obedire oportet, alioquin pena 

 sequitur. Ais insuper in commentariis tuis Quintilianum preponere Ciceroni, Demosteni atque 

 ipsi etiam Homero. Perabsurda quidem comparatio. Que enim genere differunt comparari non 

 possunt: tu vero rbetorem oratoribus atque poetis comparas. Hee breviter notavimus, ut intel- 

 ligeres nos nolle in te latrare, sed iuste recteque reprehendere velie. Igitur, ut initio diximus, 

 mitte nobis opera tua, ut in campo philosopbie latius concurrere possimus; alioquin ut fugi- 

 tivum persequemur et ut nota dignum notabimus. Vale. 



III. 



[e. 36 r.] De pace Italie. 



[Cod. Vatic. lat. 5356]. 



Mercurius. Quid fles, o Italia? cur ploras? hic clamor flebilis, bec luctuose lacrime, hec 

 crebra suspiria quid sibi poscunt? quam ob rem sparsis crinibus manus ad celum et ad deos 

 tendis? effare. 



Italia. Me, me miserami me infelicem! 



Mercurius. Cui- ita, o potens et inclita Italia? 



Italia. Vix exprimere, Mercuri, queo, adeo infixus dolor animo heret. 



Mercurius. Sed desine, obsecro, aliquando lugere et rem ipsam aperi atque declara. 



Italia. Vieta sum merore mesto, propterea mitigare dolorem non valeo. Perpetua enim 

 anxietas, ut quispiam dicit, nec mense nec tempore cessat (1). Ceterum, ut morem tibi gerani, 

 quo tandem pacto poterò, celeriter perstringam. Ego, Mercuri bone, que olim provinciarum regina 

 per universas orbis partes merito atque digne ferebar, quippe que potentissima regna in dedi- 

 tionem meam deduxi, que amplissimas et invictissimas provincias vi atque virtute devici, que 

 bellicosissimas nationes, ferocissimas gentes, universos populos in potestatem meam redegi, ut 

 imperium meuui non Indis non Celtis non Garamantibus non Ethiopibus, sed Oceano mari 

 terminaretur — de qua preclare poeta meus: Italia potentia celo equata (2) — nunc in gra- 

 vissimis laboribus extremisque periculis versor ac in ultima constituta sum miseria. Etenim 

 [e. 36 t.] huius temporìs erumnosa calamitas in extremum discrimen me deduxit. Nani, ut latius 

 explicem, o Mercuri, et rem altius repetam, post felicia illa Eomanorum tempora, — et illorum 

 quidem priscorum, qui mihi virtute non fortuna, ut plerique autumant, imperium orbis ter- 

 rarum paraverunt — in quibus ipsa splendide cum Fabriciis Pabiis Camilis Corneliis Scipionibus 

 et cum reliquis pervetustis illis divinis viris triumphabam, qui prò liberiate Italie, prò salute 

 patrie, prò gloria, prò fama nominis et denique prò incolumitate bonorum omnium strenue et 

 preclarissime cum exteris nationibus bella gerebant, exorti sunt inde deinde vesani quidam 

 bomines prò voluptate cuncta agentes, qui mihi bella civilia, intestinas discordias, domesticas 

 seditiones intulerunt et denique ita impie ac nefarie egerunt, quod me sub iugum servitutis 



(1) IUVENALIS, XIII, 211. 



(2) Viro., Aen., IV, 29. 



