LAURO QUIRINI UMANISTA A'ENEZIANO DEL SECOLO XV 23 



II. 



[e. 157 t.~\ Laurns Qnirinns Lanrentio Vallensi s. p. d. 



[Cod. Ambros. S. 99. Sup.] 



Nuper, cum ad raanus nonnulloruni amicorum pervenisset tua illa epistola ad eruditimi 

 virum Johannem Aretinum data, in qua affirmabas te tuis scriptis onmem veterum sapientiam 

 evertisse, molesto quodain dolore affecti fuimus. Nam vel te omnia seire nova quadam scientia 

 putavimus, nos vero omnia ignorare, vel, quod verius visum fuit, te euncta ignorare, nos aliqua 

 noscere. Vera enim, Laurenti, loqui oportet, neque enim oportet laudando augere malitiam, 

 nam, ut ille ait, intollerabilis fit cum laudatur. Itaque in bac tua procacissima iactatione fugit 

 te tui Quiatiliani sententia: vitiosa, inquit, iaetatio fert non modo fastidium, sed plerumque 

 et odium (1). Igitur, quoniam divinos illos veteres, quos venerari debemus et quibus nosmet 

 ipsos debemus ob maxima eorum in nos beneficia, molestissimis verbis insectaris asserisque 

 cunctos buius etatis in te latrare, mordere neminem, visum mihi fuit, sociis amicisque exhor- 

 tantibus, hanc immoderatam loquacitatem tue epistole coercere, ut opera illa tua, que omnes 

 admirantur et nemo eis audet respondere, in medium efferas, quo vel rationibus tuis acquie- 

 scamus, vel meritam responsionem accipiant. Interest enim nostra, ne fallamur, ut in iure civili 

 scriptum est eleganter. Itaque per ipsam veritatem te adiuro, ut opera ista bec tua de vero 

 tono et institutione philosophie, in quibus Aristotelem, Boetium, iurisconsultos, Lactantium, 

 Hieronymum reprehendis, nobis mittas quam presto fieri potest, alioquin presentem epistolam 

 testem adduco te gregarium quemdam meticulosum atque ignavum, sed loquacissimum proca- 

 cissimumque humunculum, et e contra vero, si miseris, strenuum militem et veritatis amicis- 

 simum iudicabo. 



Sed interim deprehendam nonnulla in bac tua epistola, ut dignoscere possis nos paratos 

 esse tuis omnibus operibus respondere. Igitur, ut omittam illam vaniloquentiam, qua omnem 

 veterum sapientiam vertisti et qua sapientiam divinam atque bumanam ex omni parte claudi- 

 cantem suffulcisti, reliqua breviter notabo. Ac imprimis quodam dicis in opere tuo de vero tono 

 ostendisse unam tantum esse virtutem, que est fortitudo. Impossibile est. "Virtutes enim eo 

 differunt quo principales anima partes; he vero permultum abinvicem distant, quare et vir- 

 tutes plurimum distare necesse est : igitur non est una, sed plures. Item ais prudentiam a ma- 

 litia nihil differre. Hoc perinde valet ac si diceres contraria esse idem. Sicque eris Heraclito 

 similis, qui contraria simul esse vera affirmabat, quem Aristotelis, cum satis reprebendisset, ad 

 extremum facetissime intulit. Quod nos quoque in te detorquemus: idem est, Laurenti, corne- 

 dere et non comedere, perinde poteris invite non comedere. Quod vero ais nullam esse difi'e- 

 rentiam inter cardinales theologicasque virtutes, non videris mihi philosophum aliquem veterem 

 legisse. Que enim virtus est spes? que fides? que caritas? media enim sunt: id est adiaphora. 

 At Christiana religio virtutes constituit, quippe que hominem salvant. In dialectica Boetium 

 et alios ais te deridere. Et alios quidem recte fortassis maximeque iustiores istosqne barbaros, 

 Boetium vero male atque pessime. Severinus enim noster talis tantusque est, ut recte Grecis, 

 quos tu ignoras, adequari vel comparari pOssit. In naturalibus sommare philosophos ais. Dor- 

 miendo, credo, quoniam vigilando nec quis de se nec de alio somniare potest. Metaphysicam 

 totam constare in pauculis verbis, nec in rebus versari sed in vocibus, arbitrans, ignorare mihi 

 videris sed metaphysicnm nomen. Sed de his latius cum opera tua ad nos mittes. Que vero 



(1) Quintil., lib. XI, cap. I. 15. 



