18 ARNALDO SEGAEIZZI 



glaucis, capilos habens oblongiores, aliquantulum coloris vividi, manus et brachia et cetera 

 membra corporis visu delectabilia. Videbatur autem inesse inata sibi et quedam auctoritas. 

 Vestes ei erant albissime et satis longe. Erat autem ilio modo indutus quo antiquas imagines 

 insculptas marmore cernimus. Quem equidem ut vidi, coborrui magno stupore mentis attonitus 

 et mox salvatoris impressione frontem armavi statimque in animo vim quamdam habuisse confisus 

 sum. Et, o, inquam, quicumque sis, vel homo vel umbra vel spiritus, fare, queso. Tum is pau- 

 lulum arridens : Spiritus , inquit , sum , sed homo iam fui. Et euius, inquam, temporis ? Eius, 

 inquit, viri qui in Stagira civitate natus filius Nicomachi fuit, quo tempore" Amintas Macedonum 

 imperium obtinebat, Artaxerxes Persarum, apud Komanos vero tribuni militares prò consulibus 

 esse ceperunt. Edueatus deinde Athenis in disciplinis [e. 238 t.~\ sub Socrate quidem primo annis 

 tribus, sub Platone vero viginti et uno. Et, o, inquam, tu ergo ille es Aristoteles, qui omnem 

 artem, omnem scientiam invenisti, qui mortales homines semidios constituisti , qui denique uni- 

 versum orbem tua scientia illustrasti? Ipse, inquit, idem tuus sum Aristoteles. Tum ego: nibil, 

 inquam, gratius nec iocundius, nil utilius et prò votis meis accidere potuit, quam, ut abs te 

 sciam, que longis temporum spaciis dubitavi. Ades igitur opportune tu quidem, qui, cum in terris 

 esses, naturarli excessisti lmmanam in speculatione divinarum bumanarumque rerum. Quam ob 

 rem, nisi molestum est, enoda mihi, queso, que angere me maxime solent. Tu enim solus es, 

 qui hoc prestare potest; alios namque summos et gravissimos viros quesivi, qui et ipsi esplicare 

 non valuerunt, quamvis in philosophicis maxime insudassent. Ego, inquit, mi alumne, ad hoc 

 ad te venio. Jam enim et habui et habiturus lòrtasse sum sectatores quamplurimos, ex quibus 

 omnibus pauci admodum veri fuerunt. Atque, ut omittam ceteros et ipsos quidem bonos, tres 

 sunt quos maxime dilexi et tu quartus existis. Vos etenim ante ceteros in doctrina mea et in 

 summis meis laboribus insudastis et sententiarum mearum [e. 239 r.~\ intelligentiam ex magna 

 parte quidem iam consecuti fuerunt; tu vero acutissima nunc tenes intelligentia. Et qui, inquam, 

 ii tres sunt? Orones, inquit, qui in ludo meo erant, boni fuerunt. Precipuus tamen ille fuit 

 Theophrastus vir acutissimus et suavissimus quidem, ei nomen ex divinitate dicendi e nobis 

 appositum. Alter deinde posterior Aphrodiseus Alexander, qui non inmerito nomen Commen- 

 tatoris assumpsit. Tertius vero Cordubensis ille bispanus nat.ione Arabs est. Et quid, inquam, 

 o lumen ingenii mei, illnstres alios viros ubi ponis? Jamblicbum illum, quem posteriores quidam 

 divinum suo iure vocitarunt. Magnum Syrianum, Procium, Plotinura, Porphyrium, Armonium, 

 Aspasium, Themistium, Damascium, Simplicium et reliquos prestantissimos ? Magni, inquit, et 

 illustres philosophi ii extiterunt. Quomodo, inquam, si magni sunt, tui non sunt? Mea, inquit, 

 doctrina magnos illos et subtiles effecit, sed maxima quedam in philosophia dogmata platonicos 

 fecerunt. Ad id, inquam, deveniinus, quod maxime scire cupiebam. Rogo igitur uti mihi ape- 

 rias quenam illa sunt dogmata, que ipsos platonicos effecerint. Tumis: morem, inquit, geram 

 tue voluntati, simulque sic orsus. Primum sane hoc est : sententia quidem mea [e. 239 t. ) fuit, 

 uti optime nosti, in primo Natumlimn et secundo, mundum hunc nec principimi! habuisse nec 

 finem habere et non modo principium temporale sed nec agentem causam : solum enim motricem 

 et gubernatricem demonstravimus. Platonis vero fuit agens quidem habuisse principium et non 

 temporale. Atque in hoc primo Platonis sententiam secuti fuerant. Et die, inquam, obsecro, 

 quoniam e corporis vinculis solutus es et veritatem istam magis claram perspicis, quenam harum 

 duarum potius eligenda sit opinio. Utrique, inquit, erravimus, sed Plato minus. Et que, inquam, 

 est veritas? Mundus, inquit, initium habuit a conditore summo et causale et temporale; ve- 

 rissima enim est Moysi illa vel historia vel hypophitia, sicut vos dicitis; creavit namque deus 

 mundum ex nihilo. Nec diu quidem est : nundum enim sex millia annorum et .DCCCCL. elapsi 

 sunt. Et quidem ergo, inquam, potissima illa dignitas philosophantium falsa est et vana? Nihil 

 enim aiunt ex nihilo fieri vera sententia est. Oportet enim, ut dicunt, mundum ex materia 

 constitutum esse et non, ut ais, ex nihilo. Minime, inquit, sed ex nulla causa nihil nascitur; 

 ex agente vero principio et affectus provenit materialis. Vana, inquam, igitur, ut aprehendo, 



