LAURO QUIRINI UMANISTA VENEZIANO DEL SECOLO XV 17 



APPENDICE 



i. 



[e. 237 r.] Magnifico ac illustrissimo domino Andree Manroceno 



clarissimo pretori patavino Lanrns Quirino s. 



[Cod. Canonici, Mise. 308]. 



Antiquus mos disertorum virorum fuit, ut, si qua opera edidissent, ad summos et claris- 

 simos viros dirigerent, ut vel dignitatem aliquam editio caperet eorum auctoritate firmata. Sic 

 Ciceronem fecisse cognovimns, sic Anneum Senecam, sic Marcum Varronem. Hoc similiter modo 

 et grecos accepimus factitasse. Hermogenes enim, quos de arte oratoria oracionisque cornino- 

 ditate libros conscripsit, ad M. Antoninum Aurelium romanum imperatorem primo mandavit. 

 Plutarchus multa et diversa opera ad Traianum direxit. Hoc igitur esemplo et nos admoniti 

 opusculum hoc, qualecumque sit, tibi dedicamus, atque mini clarum quid pre ceteris accidit. 

 Illi enim principibus tantum, qui vel medioeriter docti fuerant, opera sua tradebant ; ego vero 

 impresentiarum ad te, quem ipsa natura snmmo ingenio, summa sapientia, prestanti sollertia 

 ita cumulate preditum esse voluit, ut facillime antecederes et illos, quorum vita in speculatione 

 posita est. Itaque, vir illustrissime, ea tu defers ornamenta a natura tibi prestita, que alii summo 

 labore, summo studio, ingenti vigilantia, maxima solicitudine vis consecuti sunt. Merito igitur 

 et e veneta re publica felicissima prudentissimus iudicaris, nam, quantam senatus ille gravis- 

 simus de te existimationem facere videatur, pulcherrime declarant magistratus, dignitates, preture, 

 honores denique omnes, quos maxima laude consecutus es. Hoc in loco, vir amplissime, orna- 

 menta tua non eloquor. Longus enim essem et prolixus nimis, si dignitates tuas narrare inci- 

 perem [e. 237 1.]. Nam qua brevitate perstringerem clarissimas et officiosissimas tuas legationes 

 ad summos pontifices, imperatores et principes peractas? Magistratus deinde tuos celeberrimos 

 qua brevitate possem comprehendere ? res tuas clarissimas et negotia publica, que fidei tue com- 

 missa fuerunt? tractasti quidem illa tu prestantissimo ingenio, rectissima equitate, commodis- 

 sima ordinatione; ex quibus rebus immortale nomen laudis merito es adeptus. Laudare itaque 

 virtutem, naturam, fortunata et memorare res gestas tuas longa oratione opus esset. Gaudeo 

 igitur magnopere tam excellentem sortis conditionem tibi divinitus esse constitutam. Adeptus 

 es omnia. Unum restat, in quo dii faveant, et quamvis iam diu sciam prudentiam tuam eam 

 philosophie partem dimisisse, que ad indagationem nature pertinet, et ad illam te versari, que 

 utilissima in vita nostra est, qua virtutes et acquirimus et cognoscimus, arbitror tamen te 

 aliquando oblectationis grafia et in priori reddere, in speculatione videlicet. Accipe itaque opu- 

 sculum tibi conscriptum, in quo Aristotelem introduximus disputantem et declarantem plato- 

 nicorum dograata: non quidem omnia, sed principaliora. Est res, ut mihi videtur, cognita 

 dignissima scire in qua re et in quibus potissimum dogmatibus discrepant platonici a peripa- 

 teticis: ignota sane nostre etatis hominibus. Ego quidem cum magna difficultate ex operibus 

 platonicorum decerpsi. In qua etiam re fidem orthodoxam christianam anteponimus digne, ut 

 statim in principio de eternitate mundi. Non tamen rationibus aliquibus contra pbilosopbos 

 disputamus : hoc enim alias faciemus, si dabitar otium. Sed ipso Aristotele referente contenti 

 fuimus, potius auctoritati eius fidem tribuentes [e. 238 r.]. 



Cum solus essem in bibliotheea et aristotelicos lectitarem libros , ut consuetum mihi erat, 

 iamque lassus essem e multa vigilia — erat enim tempus, in quo sol adversam celi partem prope 

 mediam obtinebat — visus mihi homo est stature quidem mediocris et reverendi vultus, oculis 

 Sbrik II. Tom. LIV. 3 



