150 GIOVANNI COLLINO 42 



XI. 



17 ottobre 1380. 

 (Sign. Cari. Miss., Reg. cit., fòt. 65). 



Domino Bernàbovj. Odo. Magnifice ete. Sicut iam excellentie vestre duabus litteris scrip- 

 simus, Teuthoniei, qui ad nostra stipendia militabant cum comite Everardo eoruni capitaneo et 

 alie plures gentes, que in presentibus istis sunt, manent in stricto tractatu se cum Hungaris 

 concordandi, et magis credimus effectum habitura colloquia, quam ipsos non concordiam con- 

 clusuros. Quod si fiat, potens erit et validus exercitus et infallibiliter ad Ianuensium seruitia, 

 ut super fines vestros irruant properabunt. Hec itaque vestram exeellentiam nolumus non latere, 

 ut possitis conservationi vestre status, quem i-eputamus proprium, providere. 



Datum Florentie, die xvij octobris. iiij indictione m. ecc. lxxx. 



XII. 



2 novembre 1380. 

 (Sign. Cart. Miss., Reg. cit, fol. 71). 



Domino Bernàbooj. Magnifice etc. Magna displicentia maximaque admiratione nuper acce- 

 pimus litteras sine nomine transmittentis in forma, quam mittimus interclusam. Sed admiratione 

 quidem permaxima considerantes, quod alicui tantum carum fuerit de nostro communi male 

 loqui et tam varia tamque stulta confingere, quod ea nobis voluerit per proprium initium 

 intimare. Videntes autem dominum Johannem de Ligochia, qui suis et suorum demeritis iatn- 

 diu de patria fuerit exul, in se significatorum testimonium advocati vobiscum, frater karis- 

 sime, de tanta et tali contumelia amicabiliter conquerimus et dolemus. Et eo magis quod vi- 

 demus et ipsum et multos stare paratos, ut inter vos et nos scandalo seminent et rancorem. 

 Et ut contra illos teste sicut contra mendaces et impurissimos sermonem [nostrum qualem 

 exigunt dirigamus. Cur Everardum comitem stultnm et alias nostras gentes imbelles sicut scri- 

 bitur enuntiatis? Certe pace reliquaruin gentium, que in Italia militant dictum sit, nostri sti- 

 pendiarli virtutis, probitatis et copie rerum omnium celeberrimum nomen portant. Sed cur eas 

 debemus ad damna vicecomitum destinare? fratres nostri sunt et nichil versatur in causa cur 

 oporteat, ut dicitis, de ipsis aliquam petere vel desiderare vindictam. Quod si forsitan faciendum 

 foret, non occulte, non simulate talem ultionem, sed manifesto bello, quod tamen deus avertat, 

 publice peteremus. Sed cur hec fingitis, cur hec que nunquam cogita vimus somniatis? non 

 sequetur nobis secundum nostrum inferitimi. Imo viri impurissimj per dei gratiam omina 

 succedent ad votum: fratres enim nostri exaltabuntur, aut forsitan ut speramus iste belli mi- 

 nacis impetus ad ipsorum damna nullatenus transferretur. Jam enim, ut nostris relationibus 

 nuntiaminj, comes Everardus et alij Theutonicj a nostris stipendijs non discedunt. Vt sicut in 

 hoc iam mentitur vestra impuritas, ita in ceteris cetera falsissima convincantur? Nec iam 

 oportet futuri mensis strepitavo nobis, sicut facitis obiectare ; nec nos umbris dimicatoriurn 

 assumere suadeatis; nec aliquam nostrani turpitadinem detegendam, sicut facitis asseratis. Tales 

 enim sumus in fronte quales in corde. Vobis qui credulas dominorum aures impletis mendacia, 

 placeat vos simulate (?), vos de vestris consilijs monumentum certum aliis exhibere. Nobis autem 

 placet veritas et palam loqui atque palam facere omnj sublata simulatione solemne (?). Quod si 

 forsitan aliquid ingruat, quod tamen sine displicentia fratrum nostrorum dominorum Mediola- 

 nensium accidere non valebit, opponemus consilij clipeum, opponemus potentie nostre robur, 

 quibus maxima pericula nostre libertatis evitavimus, maximaque offensionis nostre. Set pessum 

 dedimus apparatus, vt vestre et aliorum, qui nobis mala desiderant, frustratur et intentio et ina- 

 niter desolationem nostram vos et alij cives pessimi detestando proposito cupiatis. Hec nunc, 

 sed alia plura contra illos impurissimos homines loqui libet. Sed, quia cum fraternitate vestra 



