158 GIOVANNI COLLINO 50 



XXXVI. 



1° ottobre 1384. 



(Cons. e prat., Eeg. cit.). 



Filippus de Corsinis: eligantnr tres orato res qui cura illis qui sunt Bononie vadant in 

 Lombardiam et requirant de liga comitem Virtutum, marchionem, dominos Veronenses et Pa- 

 duanum, et dominum Galaottum atque dominimi Imole et dominum Bernabovem et omnes 

 alios requirant de gentibus. 



XXXVII. 



1° ottobre 1384. 



(SiffH: Cart. Miss., Reg. 20, fol. 21). 



Domino Bernàbovj. Magnifice etc. Novit excellentia vestra quam dare quarnque benigne 

 illustris dorninus dominus de Conciaco nostris oratoribus respondiderit Mediolanj ; et qualem 

 intentioneni erga nos et nostros ostenderit colligatos, ut si verbis dominorum et principum 

 credendum sit nichil unquam certius debuerimus arbitrarj quam ipsuni et gentes suas a nostris 

 et colligatoruni nostrorum offensionibus abstinere. Accessit ad hec vestra quod fraternitas hoc 

 idem ex intentione precognita eiusdem principis affirmavit. Hec in hoc de vestre dilectionis 

 integritate quomodolibet dubitamus, quam scimus amicabiliter atque pure quicquid tunc ab ilio 

 peivipere potuit retulisse. Sed unde post discessum a vobis quave causa res fuerit adeo a verbis 

 illis amicabilibus immutate nobis cum plurimum admiiamur. Debuit enim aut nostrum non petere 

 territorium aut ipsum velociter et sine nostro dispendio pertransire. At ille cum posset aliunde 

 commodius exercitum suum traducere sine necessitate Petrj et nostros fines cumque apud 

 burgum sancte Secunde et in circurnstantijs debuerit secundum postulata per eum castrametarj ; 

 nam ibi feceramus abunde commeatus et victualia preparatos transacto flumine, quod Elsam 

 accole vocitant, ubi nichil paratum erat se in plenis villis et ciuium agricolarumque domicilijs 

 locaverunt, in quo loco quid damni receptum sit, bine potest facile iudicari, cum nichil tamen 

 alieni defuit: sed de nostrorum sunt spolijs saturati, quod ibi nichil prò tanto exercitu de pu- 

 blico fuerit provisum. Deinde procedens ad Castrum Florentinum illins terre burgos intravit exer- 

 citn toto per ambitum inundante; vbi non contenti maxima rerum omnium copia que de publico 

 parabator per montes et valles undique discurrendo, quicquid fuit obvium rapierunt. Quum 

 etiam vexando turres atque palatia et aciebus instrunctis, quas ad defensionem videbant inutiles 

 et improvisas, nichil enim hostile de gentibus huiusmodi timebatur prò viribus expugnando, 

 cuncta rapinis pleraque vero cedibus et incendìjs vastaverunt, denique vero Podibonici terri- 

 torium appellentes, quot et quanta per totani Ulani ragionerà discurrendo patraverint nolumus, 

 ne nostrarum offensionum vulnere detegamus, presentialiter explicare hoc solum in summa 

 duxisse suftecerint, quod triginta miliariormn longitudinem nostri terreni viam quidem plenis- 

 simam et apertam vix septem dierum spacio transegerunt. Hic fuit gentium istarum velox et 

 unii ibilis transitus; hec ab iniurijs atque damnis promissa nostris oratoribus abstinentia, hunc 

 amorem et hanc dilectionem, ut omittamus minaces vultus et sermones asperrimos, ostenderunt. 

 Nec minus graves se finibus Senensium intulerunt: quos etiam ultra reliqua damna, ut tantam 

 a se removerent molestiam ad solutionem florenorum septem milium coé'gerunt. Nos autem 

 requisiverunt atque requirunt de summa viginti quinque milium tiorenorum , nisi persolvatur 

 indii;nationem maximam ostendendo. Sed potuerunt hec omnia licet gravissima si ut taliter 

 qualiter tolerarj : nunc autem reliquentes territorium Perusinum proditione Petramaliensium ci- 

 vitatem aretinam patefactam, arcibus tamen viriliter hucusque defensis et imposteram per dei 

 gratiam defendendis, hostiliter intraverunt. Moxque nostrum territorium inimicabiliter inva- 

 dentes, uobis et nostris subditis bellum apertum nullis procedentibus causis intulerunt. Qua- 

 propter hec omnia iustissima lamentatione conquesti, dulcissimam vere amicicie vestre caritatem 



